شهری در کرانه ی همیشه

یک روز بارانی نزدیک به عید

2012-03-11T03:22:00.002-07:00

یک روز بارانی نزدیک به عید، شاید پنج شش سال پیش، یکی از صندلی های سفید کتابخانه ی کیخسرو در طبقه ی دوم بنیاد نیشابور را آورده بودم بیرون زیر سقفی که فقط نیمی از تراس را می پوشاند؛ و در سکوت نشسته بودم. قطره های باران روی برگ های پیچک همیشه سبز دیوار جنوبی حیاط می پاشید، روی گل های شمعدانی، روی ایرانت های محوطه ی شاهنامه خوانی، روی صندلی هایی که روی هم چیده بودند و به کناری گذاشته بودند؛ همه جا در نظرم خیس بود. حالا اگر بپرسید، نمی دانم این خیسی به خاطر قطره های باران بود یا چشم های خودم

آن موقع ها گوشی ام حافظه نداشت، پر پر سی چهل تا اس ام اس نگه می داشت و اگر لاچپانی اش می کردی یک آهنگ. آن موقع ها آن یک آهنگ گوشی ام «برف» فرهاد بود که به زور و با خش خش از رادیو پیام ضبط کرده بودم. همان موقع خیلی به مغزم فشار آوردم که بفهمم چرا رادیو پیام باید فرهاد پخش کند!؟ چرا هنرمند خوب، هنرمند مرده است!؟ و خیلی سعی کردم میان احساسات مختلفی که داشتم صلح برقرار کنم: می خواستم بروم آن رادیو را بر سر همه ی سانسورچی های عالم خراب کنم ... همه ی کسانی که فکر می کنند بهتر از ما می فهمند ... همه ی کسانی که می خواهند ما را به بهشت بفرستند؛ از طرفی، خب، در آن دوران سیاه تیره و تار تمام دارایی من یک رادیوی زهوار در رفته ی زپرتی بود و تنها دلخوشی ام فاصله های آهنگین میان هر یک ربع ساعت اخبار و وضعیت ترافیک ... اگر بدانید همین قدرش چقدر غنیمت است، اگر بدانید

بگذریم، در آن روز بارانی نزدیک به عید دل من پر بود. دلم از دست زمستان های بی برف پر بود. و ته دلم انگار ظرف می شستند. در درون می لرزیدم. مثل همان برگ های باران خورده، مثل بید مجنون در خود می لرزیدم. گوشی را در آوردم و تنها آهنگم را روشن کردم. هد ست هم نداشتم و مجبور بودم گوشی را به گوشم بچسبانم ... قاطی صدای باران «برف» گوش می دادم و قاطی همه ی فکرهای گذشته و آینده یک لحظه ... فقط یک لحظه ... خودم را در حال دیدم

دیدم که نشسته ام ... و دلم از این مهمانخانه ی مهمان کش روزش تاریک پر است ... و دنیا تر است ... و چیزی به عید نمانده ... و من می لرزم. همان موقع با خودم عهد کردم این حال را هرگز فراموش نکنم. نشانه هم گذاشتم باشد «برف» فرهاد

الان داشتم «برف» گوش می دادم ... نوشتم که ثبت شود

یکشنبه ی آرام

2012-03-04T03:17:00.000-08:00

بروردغارا، یکشنبه به این آرامی و بی خیالی!؟ دم شما گرم

در درون

2012-03-01T00:17:00.003-08:00

من مرده ام ... در درون ... گورکن خبر کنید

کافه ی سینما مسکو

2012-02-27T10:28:00.000-08:00

کمی گفتیم و خندیدیم. بعد برایم از زمانی تعریف کرد که قرص می خورده، کراک مصرف می کرده، بعد باز از در و دیوار گفتیم و چیزهایی که به هیچ چیز این دنیا در نداشت غیر از تنهایی که بین دو نفر تقسیم می شد

موقع خداحافظی ... یک کم قبل ترش گفتم دفعه ی بعد که ببینمت با هم سیگار می کشیم، و شراب هم که باشد چه بهتر ... بی هوا گفت رسیدی خانه به من زنگ بزن. بعد انگار متوجه شد این جمله را به من نباید می گفته. احتمالا از روی عادت یک چیزی پراند؛ من هم خیلی وقت ها از روی عادت چیزهایی می گویم به کسانی که نباید. کمی مکث کرد و آخر بی حرف سرش را انداخت پایین و رفت

یعنی ما این طوری تنها هستیم
***
پ.ن. بالاخره در این شهرغریب کافه ای پیدا کردم که جان می دهد برای وقت گذرانی، و یک دوست خوب که اهل کافه نشینی است و می شود یک ساعتی، دو ساعتی، یا حتی ساعت ها پای صحبتش نشست. حیف که دوستم یک ماه دیگر از اینجا می رود. اما من، فکر می کنم، پاتوقم را از کتابفروشی پیانو به کافه سینما مسکو منتقل کنم

کتاب ها و آواز جاده هایی زمستانی که دو شهر را به هم می پیوندند

2012-02-21T09:29:00.000-08:00

Ben Howard. Promise. by Farmehr Amirdust

هنوز یادم نرفته، از جزئیات زندگی باید شگفت زده شد؛ درست مثل همان ترانه ای که دست کم یک بار همه ی ما را به کودکی هایمان برده است ... بوی عیدی، بوی توپ، بوی کاغذ رنگی ... همان طور باید شگفتی های زندگی را برای همیشه به خاطر سپرد: پیدا کردن یک اسکناس تا خورده در پالتویی که بهار و تابستان در کمد، تک و تنها، مانده و اول زمستان باز تن کرده ای و تا دست در جیبش بکنی هدیه ای برایت کنار گذاشته ... و همین دو روز پیش بود: باز کردن جعبه ی کتاب هایی که چهار پنج سال پیش در چمدان زندگی ات جا نشده، و مجبور شده ای پیش یک دوست به امانت بگذاریشان؛ و دیدن کتاب هایی که از نمایشگاه کتاب همان سال خریده بوده ای و سفر فرصت نداده حتی لایشان را باز کنی، و چه مظلومانه این همه سال منتظر خوانده شدن بوده اند ... و چقدر دل تو برایشان لک زده بوده ... و حتی به فکرت هم نمی رسید، روزی، از دیدن این کتاب ها چقدر خوشحال خواهی شد ... و چطور عاشقانه بارشان را به دوش می گیری و کشان کشان از مرز عبور می دهی؛ مثل رفیقی که پایش لنگ است و تو باید پناهش باشی و بمانی و کمکش کنی در این راه ناهموار ... همسفرانت می گویند: کجا می بری این کتاب ها را؟ بعدا باز باید برشان گردانی؛ یا اگر بروی یک جای دیگر، آن وقت چه؟ ... و تو فقط در این فکری که این وزن چه شیرین است ... و چون داری از روی خط سفیدی رد می شوی که دو دنیایت را از هم جدا می کند زیر لب، طوری که فقط کتاب های درون چمدان بفهمند، به زمزمه می گویی: دیگر تنهایتان نمی گذارم، دیگر رهایتان نمی کنم ... هر کجا که بروم ... شاید ... فقط شاید ... زمانی ... به خانه برسیم

راه رفت: گردنه های راه ته همین دریای مه پیچ می خورد، بیرون می آید و در می خزد و باز بیرون می آید. آن پایین که هستی باورت نمی شود روز است و خورشید می تابد، و وقتی از بالا نگاهش می کنی انگار چیزی آن پشت پنهان است، دنیایی ناشناخته ... و دلت می خواهد برگردی

راه برگشت: دیدن سیس و ماسیس که هر روز جلوی پنجره ی خانه قد کشیده اند بعد از سه هفته، بوی خانه می دهد، ذوق خانه دارد، فکر رسیدن و بعد ... باز دور شدن

کسی برای ما زن ها لالایی نمی خواند

2012-01-27T05:12:00.000-08:00

به سلامتی مسئول فروش بلیت اتوبوس ایروان-تهران که همیشه خنده روی لب دارد، و همیشه هم یادش هست که یک بار به من بلیت فروخت و فراموش کرده بود جایم را در اتوبوس رزرو کند و من مجبور شدم روی بوفه بیایم تهران (خودم این مورد را همیشه یادم می رود؛ راستش را بخواهید همیشه فقط لبخندش یادم هست ...) و باز هم به سلامتیش که امروز رفاقت را تمام کرد و غرولند کردن های رئیسش را نادیده گرفت و بلیت مرا عوض کرد برای دوشنبه ... و باز هم لبخندش مایه ی بسی دلگرمی بود

***

یک چنین آدمی باشیم، چیزی ازمان کم نمی شود، به حق ریگ های بیابان

***

بعد آنوقت دلم می خواهد قیافه های سبیلیو و اخموی فروشنده های ترمینال غرب را ببینید که تا می بینند زن تنها هستی (یعنی در ادبیات خودشان ضعیفه) یک طوری رفتار می کنند انگار به جای فروختن بلیت ته دلشان مانده بهت تجاوز کنند و بعد دو تا کشیده ی آبدار هم به صورتت بزنند

***

همین رفتارها با همین نسبت لب مرز هم تکرار می شود ... و غلو نمی کنم ... در تمام زندگی یک زن ایرانی تکرار می شود، و تکرار می شود، و تکرار می شود

علامت سوال

2012-01-25T22:45:00.001-08:00

ماهی ها عاشق می شوند، گنجشک ها کورنفلکس دوست دارند ... اصلا نمی دانم، دنیا همان شکلی است که من گمان می کردم؟

گفتگو در باب غیبت و جنگ، پس از امتحان تاریخ

2012-01-24T07:30:00.000-08:00

من با لحنی که انگار راستی راستی دارم وصیت آخرم را می کنم: استاد، من دارم می رم ایران. اگه جنگ نشه، زنده برگردم، دو هفته ای دیرتر می آم؛ غیبت نزارید. استاد با لحنی پیامبرگونه: جنگ نمی شه، جنگ نمی شه. من، مضطرب: اومدن بیخ گوشمون، تنگه ی هرمز رو هم که نتونستیم ببندیم. استاد، هنوز پیامبرگونه: اینا سی و سه ساله بیخ گوش شما هستن. مگه حرف امام خمینی یادت نیست؟ «آمریکا هیچ غلطی نمی تونه بکنه!» .... من، مشمئز از شنیدن جمله ای که انگار هزار سال است در گوشمان خوانده اند و هر روز بیشتر از قبل، حتی با لهجه ی ارمنی هم، نفرت انگیز است: سی و سه ساله هر چی می کشیم از در افشانی های امام خمینی می کشیم. به هر حال، غیبت نزارید. استاد: باشه. جنگ نمی شه

***

تمام شدن ترم و همین گفتگوی بی نظیر بعد از امتحان تاریخ پس از اسلام یک جوری انگار پایان همه ی دردها بود (و من دیشب و امروز صبح از درد امتحان و اضطراب جنگ تا مرز جنون رفته بودم و برگشتم) ... خیال خام است، می دانم، اما اگر خدایی بود دلم می خواست استاد تاریخ پیامبرم باشد: هم گوگولی است و هم آنقدر آقا و برازنده که آدم دلش می خواهد لپش را بکشد و دو تا ماچ آبدارش کند؛ هم به جنگ اعتقادی ندارد

سکوت خیابان برف پوش و زوزه ی باد

2012-01-20T07:18:00.000-08:00

درخزیده

2012-01-17T23:50:00.000-08:00

می دانی چقدر غم انگیز است هر روز خبرهایی را بخوانی که منتظرش نبوده ای و برایت اهمیت ندارد و ککت هم نمی گزد از بودن یا نبودنشان، و روزها از پس روزها خبری از خبر تو نباشد!؟ می دانی؟

سمنگان

2012-01-12T09:09:00.000-08:00

داد نزن «نمی خواهم»؛ می دانی، دلم بادکنکی شده است که فقط یک فوت تا ترکیدن فاصله دارد ... باور کن خودم هم منتظرم بترکد، بسوزد، خاکستر شود ... که حداقل ... هعیییی ... امان از این روزها
***

هوشم ببر زمانی، تا کی غم زمانه

فلج

2012-01-03T01:19:00.000-08:00

استرس که داشته باشم، گاهی خواب می بینم از قطار جا مانده ام، یا کلاسم دیر شده، یا قراری دارم، یا مهاجمی دنبالم است، و من هر قدر می دوم نمی رسم، و زمان توهمی دردناک است. الان حس می کنم دونده ی ماراتونی هستم که کلا از باقی دوندگان وامانده، پایش هم پیچ خورده، می خواهد بایستد، اما نمی تواند. پاهایش فرمان نمی برند. انگار یک چیزی راه فرمان های عصبی اش را سد کرده، پیام مغز به پاها نمی رسد؛ پاها در تلاشی ابدی فلج شده اند

درگیر خویشتن است. هر بار که پایش به زمین می رسد درد در تمام بدنش می پیچد. گریه می کند، عرق می ریزد، مشت بر ران می کوبد، فریاد می زند، و فکر می کند دلش را به خط پایان خوش کرده، اما رسیدن چقدر می ارزد؟

***

دنیا به هیچ نمی ارزد، حتی به دلارهای 1900 تومنی. این را می گویم چون اصل سفر به در راه بودن است. تا وقتی در راه هستی «مقصد» توهمی شیرین است، وقتی برسی در خماری می مانی. دو سه روز بعد اصلا یادت می رود اول کجا بوده ای، این جا بودنت معجزه ایست، بعد هم شاید راه بیافتی بروی جایی دیگر. اگر «راه» را ندیده باشی دنیایت می شود نقطه هایی که به هم وصل نمی شوند؛ جزیره هایی که تکه تکه هایت درونشان زندانی است

ای کاش فرصتی بود ... ای کاش می شد از قطار جا ماند اما ... دلهره نداشت

دندان طلا

2011-12-28T13:42:00.000-08:00

همین دندانم پنج شش سال پیش در اثر فشار و استرس، موقع خواب، در دهانم خرد شد. دو سه تا دندان دیگرم هم همین طوری به فاک فنا رفتند، ولی امان از این یکی ... این یکی از آن بدقلق های روزگار است. نونو شاهد است که همان پنج شش سال پیش بعد از دو سه ساعت جراحی و فلان و بهمان، سه روز مدام ادویل خوردم، و هنوز درد کشیدم و آرام نداشتم. در همان گیر و دار یک روز پا شدیم رفتیم تنگه واشی ... الکتیتو هم که در آن سفر همراهمان بود شاهد است که از شدت درد فقط کم مانده بود بزنم زیر گریه؛ تا امروز که آن سفر بدترین سفر عمرم بوده

پشت همه ی این مقدمه چینی ها، می خواستم بگویم دلیل اینکه تصمیم گرفته ام جریان دندانپزشکی رفتن امروزم را بنویسم این است که این دندان پدر صلواتی بدجور دمار از روزگار من در آورده: می نویسم که ثبت شود

***

دو سه شب پیش باز دندانم در خواب از وسط ترک خورد. در آینه نگاه کردم، و چون اعصابش را کشیده بودند و درد نداشتم فکر کردم چیز مهمی نیست. در واقع می خواستم هر طور شده از رفتن زیر تیغ جراحی، دست کم برای این دندان کذایی، فرار کنم. ترک، ظاهرا، از جاهای بدی در زیر لثه شروع شده بود؛ دیشب وقتی خون همراه غذا قورت دادم ملتفت شدم کارم ساخته است و راه فراری نیست

باری، بلند شدم رفتم پیش دندانپزشک. بعد از عکس انداختن و این ور و آور کردن معلوم شد دیواره ی بیرونی تاج دندانم کاملا ناکار شده و دیگر امیدی به حفظش نیست. باید روکش می گذاشتم. دیگر جزئیات فنی کار روی دندانم را شرح نمی دهم ... یک راست می روم سر چیزی که می خواستم برایتان بگویم: آخر کار رسیدیم به جنس روکش که باید انتخاب می کردم. من منتظر بودم دکتر درباره ی جنس سرامیک یا چینی دندان، رنگ، حجم و ... حرف بزند. در واقع همه ی این ها را گفت، اما آخرش اضافه کرد: «یا می توانیم روکش فلزی برایت بگذاریم.» من: متعجب و با دهان باز به دکتر خیره شده ام. دکتر فکر کرد متوجه ی حرف هایش نشده ام، تکرار کرد: روکش فلزی

باور کنید از اینکه روکش فلزی دندان هنوز هم در این جا جزو گزینه ها محسوب می شود به خودم می بالم: ته دنیا زندگی می کنم، ته ته دنیا؛ همان جزیره ی دور افتاده و متروکی که همیشه دلم خواسته بود ... و باور کنید اگر از خدا و عاقبتم نمی ترسیدم یک آن پا شل کرده بودم که دندان طلا سفارش بدهم. من همیشه دندان طلا می خواستم

بچه که بودم همیشه آویزان پدرم می شدم تا تنها داستانی را که بلد بود هزارهزار بار برایم تعریف کند. داستان از این قرار بود که یک بابایی دندان طلا کار می گذارد. یک روز می رود قهوه خانه؛ موقع سفارش چای برای اینکه همه متوجه ی دندان طلایش بشوند دهانش را کج کجی باز می کند، دندان نشان می دهد و با صدای بلند می گوید: قهوه چی، یه چایی بده! قهوه چی محل نمی گذارد. یارو دو سه بار دیگر کارش را تکرار می کند: قهوه چی، یه چایی بده! ... قهوه چی، یه چایی بده! ... از قضا همه ی دندان های قهوه چی هم طلایی بوده؛ می رود بالا سر میز یارو می ایستد و دهانش را (مثل بسیجی دهن گشاد خودمان، یا چیزی در مایه های نعره کشیدن یک حیوان درنده) سرتاسر از این بنا گوش تا آن بنا گوش باز می کند، دندان ها را نشان می دهد و فریاد می زند: چنننننننندددددد تتتتتااااااا چایییییی میییییی خوایییییییی؟

من همیشه دندان طلا می خواستم ... اما، واقعیت، هر جایی که رفتم همه ی دندان ها از قبل طلایی بود

حافظ یلدا

2011-12-22T00:11:00.000-08:00

دیشب یادم رفت فال بگیرم. راستش، اصلا فکرش را هم نکردم، چون طبیعتا انسانی که تک و تنها نشسته است و از سر تا کمر در دریای کارهای عقب افتاده فرو رفته مگر شب یلدا هم دارد؟ ولی امروز که دیدم همه فال گرفته اند دلم گرفت. خوشبختانه در این کتابخانه ی آشفته و پریشان من دیوان حافظ جای مقبول و مناسبی دارد و در دسترس است. فال من اینطور شد

یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان * وان سهی سرو روانرا به چمن باز رسان

دل آزرده ی ما را به نسیمی بنواز * یعنی آن جان ز تن رفته به تن باز رسان

ماه و خورشید به منزل چون به امر تو رسند * یار مه روی مرا نیز به من باز رسان

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات * بشنو ای پیک سخن گیر و سخن باز رسان

سنگ و گل گشت عقیق از اثر گریه ی من * یا رب آن گوهر رخشان به یمن باز رسان

برو ای طایر میمون همایون طلعت * پیش عنقا سخن از زاغ و زغن باز رسان

آن که بودی وطنش دیده ی حافظ یا رب * به مرادش ز غریبی به وطن باز رسان

نوشتم که ثبت شود

***

این فال را از هر طرف که تعبیر کنید، دو سرش بر می گردد به حال و احوال کنونی من

اینجا بدون من

2011-12-19T09:14:00.000-08:00

دلیل اینکه میز خوشگلم را ترک کرده و به این گوشه ی اتاق پناه آورده ام همان بخاری جیگولی بسیار دوست داشتنی است که زورش فقط به دو قدم جلوتر از خودش می رسد

سخت گرفتارم. کارهایم عقب افتاده اند و الان دارم بکوب و بیست و چهارساعته در سر و کول خودم و کارها می زنم مگر تا پایان ژانویه به جایی برسم. دو دقیقه ی پیش بعد از سه چهار ساعت که همین طور بست سر جایم، پشت به بخاری دوست داشتنی گرم، نشسته بودم توک پا رفتم آشپزخانه که غذا بپزم. برگشتم و دیدم جایم خالی است

عین تنهایی؛ عین سکون و سکوت

اگر با این صحنه مواجهه نمی شدم عمرا فکرش را هم نمی کردم که چند وقت است تنها در این اتاق مانده ام، چقدر دیگر باید بمانم!؟ غمگنانه نیست، اما یک چیزی هست

...

بساز و بفروشی

2011-12-17T10:21:00.000-08:00

گاهی با پدرم می رفتم سر ساختمان. عشقم این بود که وسط کوه سیمان را با بیل گود کنم و آب بریزم تویش، بعد سیمان ها را دوباره با بیل یله کنم توی حوضچه ای که ساخته بودم و هم بزنم. کمی که بزرگتر شدم یادم دادند چطور باید آجر پرت کنم بالا؛ یعنی باید یک طوری از روی غریزه و با تکیه بر احساسات محاسبه می کردم که آجر را با چه قدرتی و چقدر بالا بیاندازم که آرام و بدون دغدغه روی دست استاد بنا قرار بگیرد. هیچ وقت طرف جوشکاری نرفتم، از هوچی گری اش خوشم نمی آمد؛ همین طور کاشی کاری که دوغابش خیلی کثافت کاری داشت؛ اما یک ردیف کامل دیوار شمالی خانه ی انقلابمان را من چیده ام. استاد بنا با حوصله ی تمام یادم داد چطور نخ طراز را از این سر تا آن سر دیوار بکشم و محکم کنم، ملات بریزم و صاف کنم، و آجرها را دانه دانه روی ملات بگذارم و با ته ماله دو بار روی آجر بزنم که ملات خوب به خوردش برود و محکم شود. بعد دو نفری روی آجرهایی که چیده بودم طراز گذاشتیم و دیدم که صاف و صوف باشد. کار با شاغول را هم بلدم. و آن موقع ها که اگر ولم می کردند مثل بز کوهی از داربست بالا می رفتم ... الان زیاد مطمئن نیستم ... یعنی امتحان هم نکرده ام

می دانید، دنیای بزرگی با دنیای کودکی فرق های اساسی دارد. این فرق را اغلب خودمان می سازیم، البته، ولی به هر حال فرق دارد. مثلا اینکه حالا اصلا فکر بالا رفتن از داربست به سرم نمی زند به این خاطر است که طبیعتا از قضاوت دیگران می ترسم. می ترسم بگویند: «زنیکه اندازه ی چنار قد داره، حیا نمی کنه جلوی این همه نامحرم از داربست بالا می ره!». من یکی دوبار به کوره های آجر پزی هم رفته ام، و چندین و چند بار کارخانه ی سنگ بری. دیده ام زن هایی را که دسته ی چادرهایشان را از یک طوری پشت گردن گره می زنند و آجرها و سنگ های سنگین حمل می کنند. چادر این ها همیشه خاکی است. اما نهایتا خودم هیچ وقت آنقدر اراده (و انگیزه) نداشتم که این طوری در مقابل حرف مردم، یا اذیت و آزار و توهین همکارهای مرد، سینه سپر کنم. این است که دنیایم بعدا که بزرگ شدم فرق کرد. حتی آن موقع ها با پسرها فوتبال بازی می کردم و مثل توله خرس وحشی این طرف و آن طرف می دویدم. سر زانوهایم همیشه زخم بود. اما الان ... زن بودن هیچ وقت مرا از تک و تا نیانداخت، اما خیلی چیزها را هم تغییر داد

همه ی ما اسیر باورهای این و آن هستیم؛ هر کس به شکلی

نوجوان که بودم یک شب پیش خودم فکر کردم قبل تر آنقدر لای دست بنا و کارگر و لوله کش و نقاش وول خورده ام که از روی تئوری هم حساب کنی بلدم چطور باید خانه ساخت. یعنی تک تک مراحل خانه سازی را به صورت نظری می دانم. می ماند کمی سرمایه، جمع کردن عمله و بنا، و مدیریت. پیش خودم فکر کردم قرار نیست که خود لخت شوم بروم بیل بزنم، سر زمین می ایستم و نظارت می کنم؛ یا نهایتا دستیار می گیرم ... و عزمم را جزم کردم که دست به کار شوم: یک خانه ی کلنگی بخرم و بزنم در کار بساز و بفروشی. لا به لای حرف ها هم یک طورهایی در لفافه به پدرم گفته بودم که چه فکری دارم. پدر من آدم عجیبی بود (یعنی هست)؛ یعنی علاوه بر دیدگاه های به شدت سنتی (و عقب مانده) اش، بسیار هم پذیرا است. پذیرا به این معنی که اگر ببیند یک نفر فکری در سر دارد که امکان پذیر است، بر خلاف عامه ی مردم به زن یا مرد بودن طرف نگاه نمی کند، فقط باید خودت را یا به قولی جنمت را پیشش ثابت کنی. آن موقع حرفی نزد، فقط اولش خندید و بعد ساکت شد

من این خنده و سکوت را به اعتبار عادت های قبلیش اش علامت این گرفتم که منتظر است یک حرکت حساب شده بکنم تا رضایت بدهد. اما من به جای یک حرکت حساب شده، یک حرکت احمقانه کردم: لا به لای درد دل های دوستان دبیرستانی، یک بار به یکی از دوستانم گفتم که چه در سر دارم. نگاهی عاقل اندر سفیه به من انداخت و گفت: «دیوانه شده ای؟ مگر می شود یک دختر برود با عمله و اکره سر و کله بزند؟» همین حرف کلا نظرم را عوض کرد. یعنی به فکر فرو رفتم. فکر کردم شاید صورت واقع بینانه ی قضیه همین است که دوستم می گوید. از اول می دانستم که کار، کار راحتی نیست، فکر کرده بودم از پسش برمی آیم. بعد به خودم شک کردم. و بعد باور کردم

قضیه ی بساز و بفروش شدن من کلا مسکوت ماند. حالا می فهمم خانه سازی و سر و کله زدن با عمله و بنا سخت نیست، کنار آمدن با حرف دیگران و باور به خویشتن دشوار است. راستش من همیشه روی لبه ی تیغ راه رفته ام، و خاصیت های کاملا دو قطبی از خودم نشان داده ام: خیلی وقت ها روی چیزهایی که خواسته ام تا نفس داشتم پافشاری کرده ام، و خیلی وقت ها هم زود پا پس کشیده ام. هنوز با این حالات و احوالات درونی خودم کنار نیامده ام ... ولی ... با سابقه ی کنونی ام، فکر می کنم، چند وقت دیگر دست به کار ساختن خانه ی خودم شوم ... آخر شما که نمی دانید قدم زدن در خانه ی نیمه ساز نم دار از سیمان و ملات چه کیفی می دهد

معرفی تک شاخ پرنده و داستانی برای نونو

2011-12-10T07:02:00.001-08:00

پنج شش ماه پیش، یک شب، همین که رفتم توی تخت فکری قدیمی آمد و بیخ گلویم را گرفت. در موقعیتی گرفتار شده بودم که نه راه پیش داشتم و نه راه پس؛ تا فکر را کامل نمی کردم خلاصی نداشتم، و تنبلی هم نمی گذاشت دوباره چراغ و کامپیوتر روشن کنم. این شد که گوشی ام را برداشتم و به یاد بی خوابی های قدیمی یک تکه از فکرهایم را برای نونو اس ام اس کردم. جواب آمد که امشب فلانی، چرا در حال و هوای بیضایی وار گرفتار شده ای؟ خبری است؟

گفتم یک فکری دارد روحم را می خورد، بگذار داستانش را بنویسم. پنج شش اس ام اس دیگر هم نوشتم و فرستادم، اما گفتگوی شبانه مان همان جا مسکوت ماند، و راستش را بخواهید جریان آن شب را کمی هم فراموش کرده بودم تا اینکه در مهمانی بوای نیکو با نونو رفتیم گوشه ای خلوت. گفت «هان، چی شد بقیه ی داستانت؟» ملتفت شدم خیلی وقت است «فکر»ش را نکرده ام و کلا هم یادم رفته بود آن شب چه نوشته ام و باز چه باید بنویسم تا تمام شود. گفتم اگر اس ام اس ها را داری، بده تا تمامش کنم. رفته بود، گشته بود، و اس ام اس ها را نیافته بود. داستانی که ناگهان آغاز کرده بودم، همانطور هم ناگهان پاک شده و از یاد رفته بود. بعدا یکی دو تا فحش آبدار هم نثارم کرد

از سر همان فحش ها روی دلم مانده بود که داستان را هر طور شده تمام کنم. کلی فکر کردم تا کلمه ها و جمله ها را به خاطر بیاورم؛ نشد. حالا هم این، داستان که چه عرض کنم، پنج شش پاراگراف را نوشته ام جای آن دیگری. من که حافظه ندارم، فقط خود نونو می تواند قضاوت کند این چقدر به آن نزدیک و شبیه است؛ اما مطمئنم بعضی از تصاویر و مفاهیمش عینا تکرار شده، گیرم با کلماتی متفاوت، و مطمئنم فضا همین فضا بود ... چون فکر این داستان را هم از همان سر نخ داستان قبلی آغاز کرده ام

***

برای خواندن داستان اینجا کلیک کنید! هم داستان را بخوانید، هم با تک شاخ پرنده، این دوست جادویی قدیمی ما، آشنا شوید؛ راه دوری نمی رود

این سخن پایان ندارد باز گرد

2011-12-08T12:01:00.001-08:00

استاد متون کلاسیک می پرسد می دانید ناقوس کلیسا برای چیست؟ وقتی نوح داشت کشتی نجات می ساخت، مردم از صدای کوبیده شدن میخ ها می آمدند و می پرسیدند چه خبر است؟ چه کار می کنی؟ چه می سازی؟ این ناقوس ها برای این است که مردم بشنوند، یک بار هم بیایند و بپرسند این جا چه خبر است!؟

***

دو سه ماه اولی که آمده بودم اینجا پیش دوستم می ماندم. حالا شما باید وضع بی در و پیکر ساختمان های اینجا را ببینید تا باورتان بشود، ولی خانه ی دوستم دری داشت که راهروی آپارتمان را از راه پله های ساختمان جدا می کرد. این در قفلی داشت، و طبیعتا کلیدی. این کلید یک دانه بود؛ تک! و چون در و قفل متعلق به زمان های خیلی دور بود نمی شد از رویش یکی دیگر ساخت. دوستم می گفت به زودی قفل را عوض می کند، اما تا آن موقع من مجبور بودم بعد از دانشگاه، تا دوستم از کار برگردد، در خیابان بمانم. اتفاقا پرسه زدن های خوبی بود. حداقل برای غریبه ای که تازه تازه دارد راه های شهر را یاد می گیرد بهانه ی خوبی بود برای اینکه ساعت به ساعت در کوچه و پس کوچه ها گم شود و دوباره پیدا شود و دنیا را از نو کشف کند

آخرهای روز خسته و درمانده به نقطه ی اولیه ی روزمرگی هایم برمی گشتم، می رفتم روی صندلی های کلیسای رو به روی خانه ی دوستم می نشستم. همیشه عده ای در رفت و آمد بودند. هوووووم و زمزمه ای ناشنیدنی در فضا ماسیده بود و بوی شمع و کندر گیجت می کرد. گاهی مجبور می شدی از روی صندلی بلند شوی، کنارتر بروی تا یک نفر دیگر هم بغل دستت جا بشود، و اگر سرت را بلند می کردی ستون نوری می دیدی که از دریچه ای روی سقف وارد تاریکی می شود. یک چله ی کامل آن جا نشستم و نگاه کردم. هر روز همان دعاها و هر روز همان قیافه های ماتم زده ی ملتمس یا شاد متقرب

***

امروز تب دار و لرزان خودم را به همان کلیسا رساندم. کمی منتظر شدم تا صدای ناقوس ها بلند شود، بعد داخل شدم. در درگاهی سنگی کار گذاشته اند؛ سطح سنگ صاف است اما وسطش، در یک نقطه، از تکرار ریزش قطره ی آبی که نمی دانم از کجا می آید سوراخی ایجاد شده است. ابدیت را در همین سکون و سکوت، و همین یک قطره یک قطره ای که سالی، ساعتی، ثانیه ای یک بار می چکد جا داده اند ... به غیر از این ... این جا هم ... خبری نیست

بابای هملت

2011-12-06T11:42:00.001-08:00

هشدار: این پست طولانی است، اگر حوصله ندارید، نخوانید

***

دو سه سال پیش ملتفت شدم اسم بابای هملت هم هملت بوده، ولی هیچ توفیری نکرد: بابای هملت هم مثل پدر پسر شجاع، یا برادر نل، یا آقای نجار، یا حتی بوای نیکو (!) همین طوری با لقب و کنیه در ذهنم ماند که ماند. بچه که بودم از بابای هملت می ترسیدم. بچه ی ترسویی نبودم، مثلا از تاریکی یا تنهایی نمی ترسیدم، ولی خیلی وقت ها از چیزهایی که وجود نداشت، یا اشاره ای بود به دنیای ماوراء دنیای ما می ترسیدم. این ترس زاده ی تجربه نبود، ناشی از آن بود که دور و برم آدم های چس مغزی زندگی می کردند و اصلا فکر نمی کردند چه چرندیاتی را می توان جلوی بچه به زبان آورد، و کدام یکی را نه

مشکلم با بابای هملت هم از آن فیلم سیاه و سفید لورنس اولیویر 1948 شروع شد. حالا اگر پست «آسمان سرخ» را نخوانده اید، یا احتمالا یادتان رفته، باز بگویم من تمام جزئیات دوران کودکی ام را به یاد دارم. اینکه الان می بینید حافظه ام نم برداشته، یک بخشی به خاطر بالا رفتن سن است، بخش دیگر هم به این خاطر که الان ها مجبورم ته مانده ی توان فکری ام را متمرکز تر به کار بگیرم. بگذریم. بعدا این مشکل با بابای هملت یک طور دیگر هم خودش را نشان داد: وقتی خمینی مرد، من تقریبا هفت ساله بودم. یکی دو هفته بعد از اینکه تلویزیون تصاویر روزهای آخر در بیمارستان، ملت سیاهپوش عزادار، نوحه های آهنگران، و آن یخچال بقالی کوفتی که خمینی را درونش خوابانده بودند و عمامه اش را هم گذاشته بودند روی سینه اش خوب مدام و یک بند پخش کرد، یک شب آن گوشه موشه های خانه نشسته بودم و برای خودم بازی می کردم که انگار یک هو دستی آمد و بیخ گلویم را گرفت

اعضای خانواده جریان آن شب را اینطور تعریف می کنند که ناگهان از جایت بلند شدی، با دست به روبه رو اشاره کردی و دو سه بار گفتی «آن جا است، ایستاده»، و از هوش رفتی. در بیمارستان امام خمینی به هوش آمدم و چون صحیح و سالم بودم، مرخصم کردند. اما چیزی که خودم یادم هست این است که آن موقع بابای هملت را جلوی چشمم دیدم؛ یک جورهایی هم به جای زین و برگ، عبا و عمامه داشت. یعنی دوتا تصویر کلا و کاملا در هم آمیخته بود

واقعا تف به آن چهل روز عزای عمومی! اما من خودم هم بچه ی پر سوالی بودم و تا ته و توی قضیه را در نمی آوردم فکم بسته نمی شد. یادم هست، فیلم اولیویر را با خواهرم دیدیم. بعد آن وقت که هملت نخوانده بودم، قبل از اینکه اصلا فیلم شروع بشود کل داستان را تکه تکه از خواهرم پرسیدم. او هم تعریف کرد. خب، طبیعتا «روح» بابای هملت را که نمی شود از داستان هملت سانسور کرد. اگر هم می شود، خواهر بنده اینقدر چس مغز بود که اصلا عین خیالش هم نباشد. حالا شما تصور کنید آن سکانسی که هملت دارد دنبال روح باباش از پله های آن قصر نکبت زده بالا می رود، و صدای اکو دار بابای هملت وقتی می گوید «هملت! هملت! منو کشتن!» و این ها... من چه حالی داشتم. تازه به آخر داستان هم اعتراض داشتم و فکر می کردم هملت اصلا هیچ جوره نباید بمیرد. خواهرم می گفت بچه! به این جور داستان ها می گویند تراژدی. من: تراژدی!؟

خاندان بزرگ و جورواجور من! باور کنید بخشی از صدمات مغزی که الان دچارش هستم از دست این خانواده ی عجق وجق است. آخر برای بچه ی زیر هفت سال هملت می گذارند، بعد تازه در باب حضور بابای هملت هم مدیحه سرایی می کنند؟ نتیجه اش می شود این دیگر، بفرمایید تحویل بگیرید

***

این از تقریبا هفت سالگی! همین ده دوازده سال پیش (اوووووف، راستی راستی دوهزار و دوازده شد!) اتفاقی اتفاقی دست داد با چند نفر از دوستان رفتیم سینما و چون ورود برای یکی از دوستان ما آزاد بود و بقیه مان هم کلا آویزان بودیم نشستیم و سه سانس فیلم دیدیم. عرضم به حضور شما، اول یک فیلم روسی دیدیم که الان اسمش یادم نیست، ولی درباره ی یک سرباز روسی بود که یک افسر آلمانی جانش را نجات می داد، بعد این سرباز می رفت در یک جزیره ی سردسیری در دل سیبری و بعد از مدتی می شد قدیس. از همان ها که مریض شفا می داد و کور بینا می کرد و این ها، یک روز هم دختر همان افسر آلمانی را شفا داد و فیلم تمام شد. فیلم دوم هملت برانا بود، با دوبله ی روسی، و فیلم سوم را اصلا یادم نیست چه بود ... حالا برایتان تعریف می کنم چرا

نسخه ی هملت برانا بسیار بسیار خوش آب و رنگ هم هست، و میزان وفاداری اش به متن فوق العاده است. از من بشنوید و این فیلم را لااقل یک بار ببنید؛ مگر اینکه دستتان به نخیل رویال تیاتر لندن برسد، که در این صورت منطق حکم می کند بروید همانجا دلی از عزا در بیاورد. (اما در هر حال توصیه می کنم کلا قید هملت با دوبله ی روسی را خط بکشید.) القصه، ما در آن تاریکی نشسته بودیم و محو فیلم و دوبله ی بسیار فوق العاده بودیم که باز بابای هملت مثل قاشق نشسته وارد صحنه شد. در داستان بعد از اینکه بابای هملت داستانش را برای هملت تعریف می کند، و بعد هوراشیو و آن دو نفر نگهبان نزدیک می شوند تا ببینید چه خبر شده، هملت از دوستانش می خواهد که به شمشیرش قسم بخورند که حرفی از جریان به کسی نگویند. در فیلم درست در همین لحظه، ناغافل زمین دهن باز می کند و صدای بابای هملت میان دود و آتش و قل قل آب به گوش می رسد که فریاد می زند «قسم بخورید!». بعد شما فکر می کنید من از ناگهانی بودن این صحنه، و تاریکی فضا، و صدای دلخراش بابای هملت جایم را خیس نکردم!؟

خب، نه به این شدت، ولی اصلا روزگارم سیاه شد؛ یعنی چنان از جایم پریدم که تا سه ردیف پشت سر و دو تا صندلی این ور و دو تا صندلی اون ور از جهش من به خودشان شاشیدند. وقتی هم که فیلم تمام شد کلی چپ چپ نگاهم کردند و بعضی هاشان حتی لب برچیدند و سر تکان دادند. آبرو برایم نماند

از اولش هم که گفتم؛ من با بابای هملت مشکل دارم

من می دانم که تو می دانی

2011-12-06T00:12:00.001-08:00

کمی گریه کردم. بی مهابا گریه کردم. آزاد گریه کردم. آرام. به این اشک ها اجازه دادم پایین بیایند. نگذاشتم جلویم را بگیری، خودم هم جلوی خودم را نگرفتم. و صبر نکردم تا روی برگردانی

خوبی گریه ام این بود که از پشت درددل سرازیر شد. خوبی اش این بود که قبل از اینکه وا بدهم مطمئن شدم می فهمی گریه ام از سر ضعف نیست. به خاطر چرخ خوردن و به جایی نرسیدن نیست. مطمئن شدم می دانی لرزش صدایم از ترس نیست، از سرمای تنهایی نیست. همه ی این ها را گفتم، و مطمئنت کردم، بعد

آن وسط حرف هایم را هم زدم و تمام و کمال کردم. یک طوری که باز حرف هایمان نگفته نماند و تو باز به سفر بروی و من مدام در هول و ولای چیزهایی باشم که باید می گفتم و نگفته بودم. حالا می دانم که می دانی گریه واقعا از درد بود. وقتش که برسد رشته ی می دانم که می دانی ها درازتر می شود، عمیق تر می شویم

سرو

2011-11-29T00:50:00.001-08:00

به خودم می پیچم. تا همین دو دقیقه ی پیش آرام نشسته بودم و فکر می کردم. بعد بلند شدم موهایم را شستم و پیچیدم لای حوله، و سر انگشتی حساب کردم آخرین باری که موهایم را شسته ام کی بوده است. به خودم می پیچم چون تا همین دو دقیقه ی پیش که داشتم فکر می کردم، فکرم این بود که چطور خودم را از این کلاف سردرگم رها کنم؛ کلافی که هر روز می پیچد و تنگ تر می شود. به خودم می پیچم چون نگاهم می کنی و می گویی چقدر آرامی

حوله را باز می کنم. موهایم پیچ و تاب طبیعی اش را باز یافته است. این پیچ و تاب و در هم رفتگی ها را روزها صاف می کنم، شب ها پنهان. من صاحب جنگلی هستم روی سرم، جنگلی مه گرفته، جنگلی ... می گویی آرام

***

یاد آن موقع هایی می افتم که آرام نشسته ای. دلم می خواهد بیایم و سرم را روی سینه ات بگذارم تا صدای قلبت را بشنوم، نمی گذاری. دست از بالای سرم رد می کنی، بلند می شوی، زیر گردنم را با احتیاط می گیری و سرم را می گذاری روی دسته ی کاناپه. تو که به خودت نمی پیچی؛ فقط می روی. صدای قلب سروها اینقدر غمگین است؟

.

2011-11-28T07:11:00.000-08:00

روزهایی که حواسم نیست بگم خیلی دوستت دارم

مهمان بعد از نیمه شب

2011-11-27T02:47:00.000-08:00

حدود ساعت سه یا سه و نیم شب بود که زنگ خانه را زدند. خواب و بیدار پتو را مثل چادر سر کردم و رفتم دم در. یکی از بچه ها بود که از خوابگاه جا مانده بود، گوشی اش را هم در تاکسی جا گذاشته بود، و حسین حسین آمده بود به این امید که من خانه باشم و خوابم هم زیاد سنگین نباشد

کلا چیزی میانمان رد و بدل نشد. فقط کمی کنار ایستادم و گفتم بیا تو. دیدم هیچ طوری دو نفری روی تخت جا نمی شویم، هوا هم حسابی سرد بود، و روی کاناپه هم کاغذهای کارهای عقب افتاده انبوه شده بود و با یک چشم بسته ی خواب نمی توانستم جا به جایشان کنم. کیسه خوابم را روی زمین پهن کردم و گفتم برو روی تخت، من هم همین جا می خوابم. خیلی وقت می شد که در کیسه خواب نرفته بودم، یادم رفته بود. قبل از اینکه خوابم ببرد حسابی آن تو قل قل خوردم و چرخیدم و خش خش راه انداختم. امیدوارم این بیچاره بد خواب نشده باشد

صبح هم صبحانه ای جانانه خوردیم و کلی حرف زدیم تا همین الان. داشتم فکر می کردم بگویم اگر خیلی وقت است سفر نکرده اید، یک شب، کیسه خوابتان را روی زمین پهن کنید و تویش قل قل بخورید. حسابی کیف می دهد

البته این را هم در نظر بگیرید که من اصولا الکی خوش هستم و دلم با خوشحالی های کوچک پنهان بیشتر روشن می شود (مثل آن شب برفی پارک نیاوران، و قدم زدن در برف ها، و راه رفتن روی حوض یخ زده، و همه ی نگرانی های تو. تا بروی آش بخری و برگردی من داشتم به این فکر می کردم که چقدر زیبایی و چقدر دوستت دارم) تا مثلا چه می دانم ... همین چیزهایی که خیلی ها دنبالش هستند و خوشبختی را با آن می سنجند. اگر از این روحیه های دیوانه واری ندارید، کیسه خوابتان را بگذارید در کمد بماند ... بعدا که رفتید اسکی و کوه و دشت و دمن، حسابی کیف کنید

***

تازه دیروز هم از عصر که از خواب بیدار شدم تا ته شب با بر و بچه های مطرب و اهل حال جمع بودیم و آنقدر که یادمان می آمد، و دست هایمان جان داشت ساز زدیم. وقتی داشتم بر می گشتم خانه احساس می کردم پل پایین خیابان، و رودخانه ی یخ زده ای که از زیرش عبور می کند زیباتر شده اند. اصلا دارم موضوع را می پیچانم: ساده اش این است که کل زندگی همین قدر است. دیگر چه می خواهیم؟

تیز بازی

2011-11-24T11:35:00.001-08:00

دیشب گوشی دو سه بار زنگ خورد. شماره ناشناس بود. جواب ندادم. دو سه بار دیگر هم. گفتم هر کسی هست حتما کار مهمی دارد، اما باز هم جواب ندادم

امروز قبل از کلاس گرگی آمد پیشم. گفت که کاری داشته، دیشب چند بار زنگ زده، و بعد نوشته ای فینگلیشی را نشانم داد. نوشته بود «تو وسطی هستی؟» ترجمه کردم. خندید. رفتم نشستم پشت میز، قبل از اینکه کیفم را باز کنم دوباره گرگی آمد و گفت: «این طرف چه می شود؟» دست چپش را بالا برده بود. گفتم. خندید و همان موقع شروع کرد با گوشی اش ور رفتن

گفتم: «هان، گرگی، دوست دختر پارسکوهی گیر آوردی؟» پارسکوهی یعنی ایرانی مونث! یک لحظه نگاه کرد و بعد گل از گلش شکفت و زبانش باز شد و تا آخر کلاس با فارسی سکته ای از خوشگلی های دخترک تعریف کرد

آخر آدم از دو کلمه ی «وسط» و «چپ» به این نتیجه می رسد که طرفش دارد به یک نفر نخ می دهد؟ بعد استنتاجش هم درست از آب در می آید؟ این هم شد موهبت الهی که من دارم؟

راستش این اولین باری نبود که منظور جمله ای را از کلمه ی دوم سوم حدس می زدم، یا آخر فیلمی را از اولش، یا حال و هوای آدمی را از روی نگاه هایش؛ بار آخرم هم نخواهد بود. ولی اولین باری بود که از کرده ام پشییمان شدم. حدس زدن جمله های پس و پیش و هیجان زده ی عاشقی که تازه فارسی یاد گرفته، بعضی وقت ها، خوشایند نیست

آسمان سرخ

2011-11-18T10:38:00.000-08:00

بچه که بودم می گفتند شب هایی که آسمان قرمز است برف می بارد. امشب از دانشگاه که بیرون آمدم آسمان قرمز بود. دوربین نداشتم عکس بگیرم. تازه اگر هم داشتم، فکر می کنم برای چنین عکس هایی باید عکاس حرفه ای باشی. حالا شما فکر کنید این عکسی که می بینید همان آسمان بالای سر ما است

مدتی ایستادم و تماشا کردم. دلم نمی آمد پشت کنم، سرم را بیاندازم پایین و راهم را بروم. باران ریزی از آسمان می بارید که وسط راه تبدیل به یخ می شد

یادم هست همان موقع بچگی ها، یک شب یلدا، خواب دیدم کنار پنجره ایستاده ام. خب، خب، من متاسفانه از آن آدم هایی هستم که خاطرات خیلی خیلی کودکی شان را یادشان می آید. این خاطره ام مال یک یا دو سالگی است. آدم اگر یادش بیاید باورش نمی شود کودکان چه چیزهایی را متوجه می شوند و درک می کنند. این خاطره ی من هم از آن اتفاقات عجیب و غریب است. خواب می دیدم که کنار پنجره ایستاده ام، و شب تولدم است، و شب تولد من (به روایت ایرانی اش) شب تولد عیسی مسیح هم هست، و من کنار پنجره داشتم به آسمانی سرخ نگاه می کردم و منتظر بودم گلوله های برف پایین بیایند. ناگهان رد عبور جسمی آسمان را شکافت و نزدیک و نزدیک تر شد. کالسکه ی بابانوئل بود، اما سوارش یک مرد لاغر و موبلند (می دانید، همان تصویری که در ذهن داریم). مرد دست در خورجین می کرد و دانه های برف را پایین می ریخت. اگر یک دانه ی برف را تا به حال از نزدیک دیده باشید ... در خواب انگار جلوی هر دانه ی برفی که از کالسکه پایین می ریخت ذره بین گرفته بودند، تمام جزئیاتش معلوم بود. و دور و بر کالسکه دو فرشته (با همان قیافه هایی که همه می دانیم) در حال چرخیدن و آواز خواندن بودند. صدای آن آواز را هم یادم هست، فقط حیف که آهنگساز نیستم. و شک ندارم که یکی از آن دو فرشته شیپوری در دست داشت

باور کنید نمی دانم این تصویرها از کجای دنیای بزرگترها به دنیای دوسالگی ام نشتی داده بود، و تشخیص واقعیت چیزی که تجربه کرده بودم خیلی دشوار بود. ترسیده بودم و تا مدت ها جرات نمی کردم بروم پای پنجره؛ فکر می کردم آسمان که قرمز رنگ شود، حتما، باز آن کالسکه و فرشته هایش پیدا می شوند. مدتی که گذشت مطمئن شدم خواب دیده ام و کلا آن ترس هم فراموشم شد. حالا جرات دارم بایستم و به آسمان سرخ رنگ برفی خیره شوم. اما وقتی سرما در تنم نفوذ می کند، وقتی پا زمین کوبیدن ها دیگر جواب خون یخ زده در رگ ها را نمی دهد با خودم می گویم آن کالسکه دیگر هیچ وقت از راه نمی رسد ... اگر هم واقعی بود، فقط یکبار بود، گمش کردی

بعدش دیگر چاره ای نیست. کسی ما را به خانه نمی رساند. باید دست ها را در جیب کرد و تمام زمین را پیاده طی نمود

حلیم و دربانی

2011-11-15T10:37:00.000-08:00

ظهر یک ساعتی زودتر از خانه راه افتادم که ناهار را بیرون بخورم. به دوستم زنگ زدم که بپرسم حال و حوصله ی همراهی دارد، گفت تحمل یک زنگ گرسنگی را داری؟ بعد از کلاس برویم؟ تحمل داشتم، در نهایت تک خوری آنقدر هم کیف نمی داد. بعد از کلاس دو نفری رفتیم بوفه ی دانشگاه، قدری بین خوراکی های مختلف پا شل کردیم و آخر سر هم حلیم گرفتیم. برف ببارد، در بوفه ی گرم و پر از عطر غذا نشسته باشید، حلیم هم جلویتان باشد، دیگر مگر می شود بلند شد!؟

تا به خودمان بجنبیم نیم ساعتی از وقت کلاس بعدی گذشته بود. داشتیم دوان دوان از راه پله های خلوت و خالی ساختمان بالا می رفتیم که ناگهان سر و صدایی بلند شد. یکی داشت داد می زد؟ به فارسی؟ آدم یک مدتی که در میان غیر همزبانان زندگی کند دیگر توقعش برای شنیدن زبان مادری کم می شود، بعد به جایی می رسد که به گوش خودش هم اعتماد نکند. القصه، با چشم های گشاد شده از کنار نرده ی راه پله سرک کشیدم و به بالا - سمت صدا- نگاه کردم. همان لحظه رئیس دانشکده مان هم از طبقه بالاتر روی نرده ها خم شده بود، چشمش به من افتاد، و چشم من هم به آن سبیل های مارکیسیت-لنینیستی اش افتاد که داشت تکان می خورد و معلومم شد اصل سر و صدا از زیر سر این آقا بلند می شده. بشکنی زد و با دستش اشاره کرد «بدو بیا بالا!» رفتم بالا، دیدم مچ دست زنی را، انگار دزد گرفته باشد، در دست گرفته، و بریده بریده ی کلامش این طور به گوشم می رسید «ایرادی ندارد ... الان درستش می کنم ... ساختمان را داریم تعمیر می کنیم ... این طبقه هنوز آماده نیست ... چه زحمتی ...» سلام کردم و سر تکان دادم. رئیس به ارمنی (طبیعتا برای اینکه زن از محتوای گفت و گویمان با خبر نشود) گفت: «بیا این خانوم را ببر طبقه ی پنجم، آن توالتی که تازه راه افتاده را نشانشان بده.» بعد دوباره رو به زن کرد و به فارسی گفت: «با ایشان بروید، راهنمایی تان می کند!» گور پدرت! این وسط فقط این زنک ایرانی شاشو را کم داشتم که به توالت دو طبقه ی بالاتر برسانم

پله ها را در سکوت بالا رفتیم. از قضا هم در راه پله هایی بودیم که در دورترین موقعیت به توالت بانوان قرار دارد. یعنی بعد هم باید کلی در راهروها سکوت را به دوش می کشیدیم. فکر می کنم اثر حلیمی بود که خورده بودیم، چون احساس می کردم کمی فرق می کند که این خانم را در سکوت کامل بدرقه ی توالت کنم یا افتخار بدهم و بر خلاف عهدم با خویشتن سوالی را که از قبل پاسخش را می دانستم بپرسم و مراتب انبساط خاطر و راحتی مهمان را فراهم کنم؛ در این لحظه به جای این که به زمین و زمان فحش بدهم داشتم می خندیدم

پرسیدم: «شما برای کنفرانس تالشی ها آمده اید؟» حالا تازه داشتم به قیافه ی زن نگاه می کردم و یک آن پیش خودم فکر کردم فقط خدا کند سوتی بزرگی نداده باشم و این زنک مثلا ژاله آموزگار نباشد -حافظه ی من واقعا خیلی پفکی تر از این حرف ها است و اسم و قیافه ی هر ننه قمری را در جا به یاد نمی آورد. البته، این که طرف مقابلم که هست و چه کاره هست و ... اصولا به تخمدانم هم نیست، ولی خب، درست نیست آدم در این طور مواقع سوتی بدهد-. زن دو سه قدم عقب رفت و خشکش زد. بعد دست و پایش را جمع کرد و گفت: «شما فارسی بلدید!؟» آره جان عمه ام! اصل ژاله آموزگار است با این ضریب هوشی! خوب است همین حالا سالن «فردوسی» را به مقصد توالت ترک کرده ای، و از کنار اتاق «شیخ هادی سبزه واری» گذشته ای، تازه از فارسی حرف زدن من تعجب می کنی!؟

بعد گفت که همراه شوهرش برای کنفرانس آمده. همان یک باری که دهانم را بی موقع باز کرده بودم برایم کافی بود، دیگر نپرسیدم اسم شوهر محترمش چیست. اصلا به من چه!؟ گور پدر هر دو! نهایتا در توالت را هم باز کردم و اوقات خوشی برایش آرزو. واقعا آخر اخلاق است که من دارم! نه، واقعا، خیلی از خودم راضی هستم در این زمینه. حالا مثلا این آدم هایی را فرض کنید که لابد تمام روز می گردند شوهر یارو را از توی فیس بوک یا آکادمیا بیرون می کشند و کلی با طرف فک و فامیل می شوند، چرا؟، چون یک روز همسر محترم را به توالت رهنمون شده اند. باور کنید، هستند. بعد هم به چه مدارجی که نمی رسند از قبال همین دربانی توالت! از طرفی اگر همسری دارید که وسط کنفرانس تالشی ها سالن را به مقصد توالت ترک کرده، اگر حالا دارید این نوشته ها را می خوانید، یک وقت به دل نگیرید ها! فردا که ما هم به جای دربانی توالت به مقام سخنرانی رسیدیم، یک هو همه جا جار نزنید «این قلانی همان است که در توالت باز می کرد». ما همه مان یک شکل هستیم، گاهی حلیم حالمان را عوض می کند

تمام روز

2011-11-13T13:25:00.000-08:00

10 Reading Between the Lies mp3 download

تمام امروز در تخت ماندم و بیرون نیامدم. شب به بهانه ی غذا تکانی به خودم دادم. می خواستم یک چیزی برایت تعریف کنم، اما الان وقتش نیست. باز دچار آن سکوت های توفانی شده ام؛ از آن هایی که تا ببینی بگویی چرا ساکتی؟ و هیچ وقت حتی حدس نمی زنی آن تو چه خبری است. مرا جدی نگیر

***

اه! یک نفر نیست حداقل بگوید مرگ! چته؟

گه می فتد از این سو

2011-11-08T10:20:00.001-08:00

امروز موهایم را کوتاه کردم. زخم هایی هست، گاهی سر باز می کند، این هم از آن زخم ها است. من قدرت اراده ام را در تصمیم هایی که از پسشان تبعات دارند با کوتاه کردن موهایم می سنجم. یعنی هر وقت دیدید موهایم را کوتاه کرده ام فکر نکنید یک هو تصمیم گرفته ام، یا هوس کرده ام فلان مدل و بهمان فشن را امتحان کنم، یا فقط خواسته ام تغییری کرده باشم. آرایشگاه رفتن، یا تیغ برداشتن و زدن موها در یک آن اتفاق می افتد، اما زمانی طول می کشد تا به آن نقطه برسم؛ مدت ها به خودم می پیچم

و بدانید اگر کسی روزی همه ی پل های پشت سرش را ویران کرد و به دل جنگل مه آلود آینده زد قبلش هزار بار مرده و زنده شده است

حالا نشسته ام و ناخودآگاه دست در موهای کوتاه از باد سشوار پف کرده ام می برم و می پرسم قبلش بهتر نبود؟ می گذاشتی بلندتر شوند، مگر چه ایرادی داشت؟ راحت تر نبود؟ ارزش داشت؟

فایده ندارد. این صحنه ها را هزار بار خواب دیده ام، زندگی کرده ام. جواب همیشه همان است: ارزش داشت ... ارزش داشت ... باید یک روز ... یک روز باید ... بالاخره ... اتفاق می افتاد ... ارزش داشت

***

من زیاد پیاده روی می کنم. همه ی فکرهای روزانه ام را می گذارم، عین دیوانه ها، موقع پیاده روی. خدا می داند، شاید بعضی وقت ها با خودم هم حرف می زنم، اما، وقت پیاده روی با اینکه معمولا سرم پایین است کل مسیر را زیر نظر می گیرم: هیچ نکته ای از دیدم پنهان نمی ماند، و هرگز چیزی که در مسیر پیاده روی دیده باشم فراموش نمی کنم. مخصوصا از بر کردن ترتیب مغازه های کنار مسیر از آن کارهایی است که حسابی خوشحالم می کند. از این رو، امروز، وقتی از اتوبوس پیاده شدم تا بقیه ی مسیر را تا خانه پیاده بروم، و بعد زیر لبی با خودم گفتم «با دودلی که نمی توانی تا تابستان صبر کنی، یا الان یا هرگز» دقیقا می دانستم کجا باید بروم

در خیابان پشت خانه یک آرایشگاه هست که از قبل نشانش کرده بودم. چند تا آرایشگاه دیگر هم همین اطراف هست، این یکی را نشان کرده بودم. وارد شدم و گفتم می خواهم موهایم را کوتاه کنم. آرایشگر موهایم را شست و نرم کننده زد و سرم را ماساژ داد، موهایم را شانه کرد و پیشبندی روی شانه ها و لباسم کشید. پرسید: «خب، چطور کوتاه کنم؟» گفتم: «خیلی کوتاه. کتابچه ی مدل ندارید؟» گفت: «نه!». بفرما! می خواستم موهایم را سیخ سیخ بزنم. از آن مدل های ناجور که چشم همه را کور می کند. ولی بعد از اینکه آرایشگر کمی درباره ی کاری که می خواست بکند توضیح داد، فهمیدم نهایت دانشش از مدل های کوتاهی مو فقط کمی بیشتر از گذاشتن کاسه روی سر مشتری و زدن خط کاسه شرافت دارد

فقط نمی خواستم تصمیمم را بشکنم، واگرنه باید بلند می شدم و همانطور با موهای خیس در آن هوای سرد بیرون می آمدم

نشستم، آرایشگر موهایم را همان مدلی که بلد بود زد، سشوار کشید و چندرغازی دست مزد گرفت. اول خودم نمی توانستم قیافه ام را در آیینه ببینم، یعنی تحمل نداشتم، اما بیرون که می آمدم خوشحال بودم. آنطوری که می خواستم نشد، اما همین که شد، شد

بارکدخوان

2011-11-07T07:57:00.000-08:00

یک کوه کتاب از قفسه های کتابخانه ی دانشگاه جمع کرده بودم و کشان کشان با خودم می بردم طرف میز امانات. آخ، اگر بدانید چقدر خوشحال بودم. مسئول کتابخانه از پشت میز دستش را دراز کرد و کتاب ها را از دستم گرفت. بفهمی نفهمی به نفس نفس افتاده بودم. دست کردم و کارت کتابخانه را بیرون آوردم. مسئول کتابخانه مشغول ثبت کتاب ها بود. ماسماسک بارکدخوان را می کشید روی بارکد کتاب ها و به ازای هر کتاب یک بار صدای دینگ شنیده می شد. کارتم را دادم و منتظر شدم. مسئول ماسماسکش را روی کارتم کشید و آژیر بد صدایی در سالن پیچید

مسئول کتابخانه می گفت دو تا کتاب از پارسال در حسابت هست، تا آن ها را نیاوری نمی توانم برای سال جدید پرونده درست کنم. من مطمئن بودم همه ی کتاب های پارسال را پس داده ام. بعدا از روی کد کتاب هایی که در حسابم مانده بود فهمیدم کتاب ها را برای دوستم گرفته ام و نامرد هنوز نیاورده پس بدهد

یعنی بیا و خوبی کن. خلاصه حسابی آبرویم رفت؛ بی کتاب هم ماندم و کار مقاله ام یک هفته عقب افتاد

***

زنگ زدم به دوستم که کتاب ها را بیاورد. امروز جواب داد که فردا می آید دانشگاه. به نظر شما چطور گردنش را بکشنم تا بیشتر دردش بیاید؟ هوم؟

گنگ

2011-11-02T11:37:00.000-07:00

آواشناسی حروف ارمنی، آن طوری که خودشان دسته بندی می کنند، زیادی پیچیده است؛ بیشتر از آن نظر که خیلی از صداهای زبان ارمنی در زبان فارسی وجود ندارد، یا نمونه اش کم است. مثلا یک جور صدا دارند که به زبان خودشان می گویند «صدای گنگ». الان خیلی گشتم تا اصطلاح انگلیسی اش را پیدا کنم و نمونه ی فارسی اش را برایتان بیاورم، دیدم فایده ای ندارد، چون «فرهنگ هزاره» هم معادل فارسی اش را ثبت نکرده؛ باید فرهنگ لغت تخصصی زبانشناسی را نگاه کنم

از یک طرفی که نگاه کنید این صداهای «گنگ» همان توصیف اعداد اصم یا گنگ را دارد -هر عدد حقیقی که گویا نباشد-؛ این صداها، هم، هستند اما نیستند. یعنی خوب که دقت کنی می بینی ادا می شوند، اما صدایی هم ازشان بیرون نمی آید. ساکت اند، لال اند

***

عصری رفته بودم دنبال کاری و پا به پای همان کار سر و سراغم کشیده شد به یک ورزشگاه. خب، من انتظار داشتم ورزشگاه، ورزشگاه باشد، وقتی رسیدم دیدم یک جور ساختمان دارای چند کاربری است. آدم مثل مور و ملخ از در و دیوارش بالا می رفت و هر کسی هم سرگرم کاری بود: یکی بروشورهای برنامه ی رقص محلی را دوان دوان به سالن اجرا می رساند، یکی مدعوین کنفرانس سالانه ی یهودیان را به مکان مورد نظر راهنمایی می کرد، چند نفر ایستاده بودند و از روی آگهی روی دیوار چیزی می نوشتند، ... یک نفر هم دم در جای نگهبان نشسته بود. نزدیکش شدم و پرسیدم شماره ی 69 همین جا است؟ با دست به شخصی که کمی جلوتر ایستاده بود اشاره کرد. مرد لباس نگهبان ها را پوشیده بود و اسمش را روی سینه اش نوشته بود. رفتم و حرف هایم را تکرار کردم. گفت: «بله، با کدام بخش کار دارید؟» گفتم: «یک جور کمیته ی ورزشی.» آدرس را از روی تخته ی اعلانات دانشگاه برداشته بودم، جسته گریخته می دانستم کجا باید بروم، اما دقیق نگاه نکرده بودم. نگهبان گفت: «کمیته ی ورزشی ***ها؟» مکث کردم

معنی کلمه ی آخر را نمی دانستم، اما خود کلمه برایم آشنا بود. یک لحظه احساس کردم رویای صادقه می بینم، و لحظه ای بعد یادم افتاد این کلمه را سر کلاس آواشناسی و نیز منطق ریاضی شنیده ام: صدای گنگ، اعداد گنگ، گنگ، لال

تازه متوجه شدم چرا آن ساختمان شلوغ و پر رفت و آمد اینقدر بی صدا بود

.

2011-11-01T10:36:00.000-07:00

قومی متفکرند در مذهب و دین

قومی به گمان فتاده در راه یقیین

می ترسم از آن که بانگ آید روزی

کی بی خبران راه نه آن است و نه این

شیرینی تر

2011-10-28T08:26:00.001-07:00

من مطمئنم هر ایرانی درعمرش یک بار شنیده است «ارمنی ها شیرینی پزهای قابلی هستند» یا خودش این جمله را به کار برده. یک شیرینی فروشی بود در خیابان ویلا - من یادم می آید آن موقع ها را که شیرینی فروشی ها یا ساندویچی ها روی دیوار، جایی که همه به چشم ببینید تابلویی می زدند با عنوان «اقلیت مذهبی». این تابلوها مرا یاد آلمان نازی می انداخت - که شیرینی های سه شنبه هایمان را از آن جا می خریدیم. یک مدتی بست، دوباره باز کرد، بعد هم که من آمدم این جا، کلا از سرنوشتش بی خبرم. این شیرینی فروشی مال یک زن ارمنی بود. شاید هم مال خانواده شان بود، ولی آن زن همیشه پشت دخل می ایستاد، و مغازه اش بوی خاصی می داد سوای بوی دیابت نوع دویی که در همه ی شرینی فروشی ها حس می شود

بعد از دو سه سال که هر سه شنبه از آن جا شیرینی خریدیم، زن یواش یواش سر صحبت را با ما باز کرد. گاهی می خندیدیم. گاهی از این در و آن در تعریف می کردیم. شنیدم بعد از آمدن من هم چند باری سراغم را گرفته بوده و بچه ها گفته بودند رفته است کشور شما. از خودش شنیده بودم که بچه هایش برای درس خواندن آمده اند ارمنستان، ولی این جا همانقدر برای ارمنی های ایران غربت است که برای ماها. چیزی که هست، از دور روزگار، غربت اینجا نسبت به غربت ایران قابل تحمل تر شده. یک راهی هم هست که پاسپورت بگیرند و بشوند شهروند درجه ی یک؛ فقط تا این اندازه که راهشان را به آمریکا باز کنند. زن شیرینی فروش هم می گفت هیچ وقت ارمنستان را ندیده است ولی دوست دارد بچه هایش عاقبت به خیر شوند. بله، ایران ما را اینطور آواره ی بر و بیابان کرده است

به هر حال ما از این خانم سال ها شیرینی خریدیم، و جمله ی ارمنی ها شیرینی پزهای قابلی هستند همیشه در گوشمان زنگ زد و زنگ زد. من شیرینی پرست وقتی رسیدم اینجا حداقل خیالم از این بابت راحت بود تا اینکه متوجه شدم در ارمنستان خامه را به صورت ترش مصرف می کنند. یعنی اصلا آن خامه ای که ما در ایران نوش جان می کنیم این جا ناشناخته است. چیزی که این جا هست، بگو ماست خیلی چرب و پر ملات است. برای شیرینی پزی هم همین خامه ی ترش را آنقدر شکر می زنند که شیرین شود. حتی ممکن است شیرینی شکرک هم بزند، خانه ی پرش این است که نرمی و دلپذیری شیرینی های ایرانی را ندارد. یک مغازه ای هم هست، که خامه ی شیرینی را به صورت اختصاصی از ایران وارد می کند، اما قیمت هایش بالا است و به غیر از مواقع جشن و سرور صرف ندارد دل خوش کرد

این است که حالا هر وقت از کسی می شنوم بگوید ارمنی ها ... نصف و نیمه حرفش را قطع می کنم و می گویم شیرینی خشک، شاید، شرینی تر، عمرا. اصلا چرا این ها را برایتان تعریف کردم؟ دلم برای شیرینی های ایران تنگ شده است

خیابان

2011-10-23T09:41:00.000-07:00

دلم برایت تنگ شده است، رفیق

آخر الزمان در اورشلیم

2011-10-15T05:33:00.000-07:00

قضیه این است که دیروز صبح زمین لرزید. کلا انگار زیاد هم برای اهالی مهم نیست که زیرپایشان چقدر سفت باشد. این است که نه صدایی از کسی در آمد و نه چیزی. غلو هم نمی کنم، باور کنید زمین این جا هر ده بیست روز یک باری تکانی به خودش می دهد، که گویا خطری ندارد، اما به هر حال زیاد هم خوشایند نیست که نشسته باشید و ساختمان چهارده پانزده طبقه ای رو به روی پنجره تان را ببینید که ده دوازده ثانیه ای مثل بید توفان خورده می رود و می آید. بله، دیروز صبح اینچنین تجربه ای بود

شب هم داشتیم درباره ی زبان عبری حرف می زدیم که جزئیات زبانشناختی اش احتمالا از حوصله ی شما خارج است، اما برای اینکه در اثر آنچه پس از این می خوانید یک وقتی متهم به طرفداری از صهیونیزم نشوم عرض کنم خدمتتان که سر حرف از این جا آغاز شد: «شوآ» - که در زبانشناسی به واکه ی بی رنگ معروف است (ویکیپدیا ) و هر کس انگلیسی را با لهجه ی آمریکایی خوانده حداقل یک بار نامش را شنیده اما هرگز در حکمتش تعقل نکرده - در اصل و در زبان عبری به معنی «هیچ» است. بعد بحث کشیده شد به اینکه چطور عده ای زبانشناس خفن موفق شدند زبان مرده ی عبری را زنده و تبدیل کنند به زبان رسمی یک کشور و غیره؛ شب هم این طور سپری شد

دم دمای صبح داشتم خواب می دیدم که رفته ام اورشلیم. سر و وضعم مانند توریست ها بود و داشتم کارهایی از قبیل تبدیل پول انجام می دادم و گشت و گذار در کوچه و بازار و همین طور پشت سر هم و تند تند داشتم عبری بلغور می کردم. بعد طبق رویه ی مرسوم خواب هایی که می بینم (همیشه یا آدم فضایی ها حمله می کنند، یا آخرالزمان می شود) ناگهان زلزله شد و همه داشتند می دویدند و بلبشویی برپا شده بود و زمین زیر پا انگار داشت ترک می خورد. من مدام به فکر دوست جان بودم، این است که سعی کردم زنگ بزنم، نکند زلزله آسیبی به او رسانده باشد. آنتن نمی داد. هر چه گشته بودم و خوش خوشانم شده بود از دماغم در آمد. بعد هم که کلا از خواب پریدم

تف به این زندگی! توی بیداری که همه جا را مرز و سیم خاردار کشیده اند، در خواب هم راحتمان نمی گذارند با این آنتن دهی و سرویس مخابراتشان

تف به همه ی حکومت هایی که چشم دیدن یکدیگر را ندارند و اصلا فکر نمی کنند فلک زده ای مثل من می تواند بمیرد، بی آنکه پاریس را دیده باشد

تف به گور آدم هایی مثل من که در سرشان آرزوهای بزرگ دارند و اما نمی دانند برای رفتن ابتدا باید پا داشت؛ پاهایی که یار آدم باشند

دلبر جانان من

2011-10-12T09:59:00.000-07:00

باورتان بشود یا نه، طراحی سوال امتحان از آن مهارت هایی است که تاثیر مستقیم بر ذهن دانشجو (یا دانش آموز) می گذارد. حالا هم نه اینکه فرمول خاصی پیدا کرده باشم، که مثلا اگر سوال ها سخت باشد استاد ماهرتر به نظر می رسد یا برعکس، و غیره ... اما امروز اتفاقی افتاد که این نظریه ی نصف و نیمه را ثابت می کند. استاد محترم مردمشناسی سه تا سوال طرح کرده که دو تایش مصداق «دلبر جانان من برد دل و جان من» است

***

مردمشناسی

به دو سوال از سه سوال زیر پاسخ دهید

یک) دسته بندی مردم منطقه بر اساس الف. دین ب. زبان

دو) افسانه ی پیدایش الف. گرجی ها ب. ارمنی ها پ. ایرانی ها ت. یهودی ها ث. ترک ها ج. آذربایجانی ها - فقط به یکی از گزینه ها پاسخ دهید

سه) یکی از اقوام منطقه را انتخاب کنید و درباره ی دین، زبان، و افسانه ی پیدایش مردم آن قوم حرف بزنید

***

بدیهی است که باید سوال یک را حذف، و یکی از گزینه ها را به دلخواه انتخاب کنید و سه تا خط درباره ی زبان و دین و پیدایش قومشان حرف بزنید، فقط سه خط. حالا اگر تنبل تر هم هستید توصیه می کنیم گزینه ی پ. ایرانی ها و ت. یهودی ها را انتخاب نکنید: بیکارید با چهل و خرده ای قوم ایرانی، یا قوم یاجوج و ماجوج بنی اسرائیل در بیافتید؟

پ.ن. امروز کلی به این استاد مشنگ خندیدیم. حالا فردا از دماغمان در می آید

خوراکی های زحمت دار

2011-10-05T07:56:00.002-07:00

بنده در همین جا و به صدای بلند اعلام می دارم از انگور یاقوتی متنفرم

نرخ ترجیحی

2011-10-04T08:49:00.000-07:00

بدین وسیله به اطلاع علاقه مندان می رساند، پیرو نوسانات عدیده در نرخ دلار، و با توجه به اینکه ما هر وقت رفتیم بانک دلار بگیریم یک جور بامبول سرمان درآوردند و آخر هم سر از معادلات ارز آزاد و ارز دولتی و ارز بانکی و قس علی هذا در نیاوردیم و معلوممان نشد دلاری که می خریم با دامبول و دیمبوی کدام ساز مسئولین محترم محاسبه می شود، بانک ملت شعبه ی ایروان از امروز تا خواب بعدی رئیس بانک مفتخرانه به دانشجویان عزیز با ارائه ی کارت دانشجویی معتبر ارز به نرخ ترجیحی واگذار می نماید

***

اینجانب پس از خواندن آگهی مربوطه سر را به سوراخ شیشه ی جلوی باجه نزدیک کرده و از کارمند ذی ربط پرسیدم: این نرخ ترجیحی دیگر چه صیغه ای است؟ لبخندی به گشادی این بناگوش تا آن بناگوش بر چهره ی کارمند مذکور نقش بسته فرمودند: چه می دونم والا! هعییی

بلایا و وصایا

2011-10-03T06:59:00.000-07:00

داشتم فکر می کردم چه چیزی باعث شده است مدیر آموزش دانشکده ی عظیمی مثل شرقشناسی یک روز کامل را بگذارد برای دو درس «کمک های اولیه» و «مواجهه با بلایای طبیعی»، و دویست و سی چهل نفر دانشجوی خواب آلود شیفت دومی را از خروس خوان بکشاند به یکی از بیمارستان های استالینی که بوی سنگین و درهم ید و عود و کافور تنها نشانه ی ضدعفونی بودنش است، سقفش هم که به سلامتی دارد روی سرمان خراب می شود، از در و دیوارش هم بیماران - نه چندان بلا دیده، اما رنجور- می بارد

تازه اگر از قبل هم خبر داشته باشید که من کمی به ترس از بیماری و بیمارستان مبتلا هستم، حدس خواهید زد که چه روزهای گهی است دوشنبه ها. این است که دیشب کلی فکر کردم تا توجیهی برای این حرکت شنیع پیدا کنم

اولین دلیل قضیه این است که ظاهرا دانشگاه ما در معادلات و محاسبات مدیریت مواجهه با بلایای طبیعی که از دوران شوروی در معادلات و محاسبات مدیریت کشور ساری و جاری است به عنوان یکی از مراکز فعال و بدنه ی امدادرسانی محسوب می شود و کلیه ی افراد شاغل در این مرکز - از دانشجو گرفته تا استاد یا کارمندان اداری و غیره - طبق قانون باید دوره ی کمک های اولیه و امدادرسانی را پشت سر بگذارند و در مواقع لازم وارد عمل شوند

دومین دلیل هم طبیعتا این است که بالاخره هر جوری هم که حساب کنید دانستن مواردی که در این کلاس ها تدریس می شود بر همه کس واجب است. آدمیزاد است دیگر، معلوم نیست دو دقیقه ی دیگر قرار است چه بلایی سرش بیاید، یا چه بلایی ممکن است سر بغل دستی اش بیاید. آمدیم و به قول همان مثل قدیمی من افتادم و تو مردی

دلیل سوم و چهارمی نمی توانم بتراشم، مگر اینکه فرض کنیم مدیر آموزش ما هم به روال همه ی دانشگاه های دیگر مقداری واحدهای خرد و ریز در برنامه ی درسی اش چپانده است برای خالی نبودن عریضه. درست همین جا است که باب مقایسه باز می شود، و به خاطر هم وزن بودن «بلایا» و «وصایا» ذهن ایرادپرور و نق نقوی هر آدم مغرضی لاجرم به یاد خاطرات دوران دانشگاه در وطن خویشتن می افتد و آهی عمیق از نهادش بلند می شود و پیش خودش فکر می کند «نه، واقعا، چند واحد از آن درس هایی که ما در دانشگاهمان خواندیم دست کم سنگی از پیش پای لنگی کنار می زند!؟ هان؟» و کلی حرف ها و درد دل های دیگر هم هست

نمی دانم، شاید مدیران آموزش دانشگاه های ما هم دلایل مبسوطی برای چپاندن درس هایی مثل وصایا، و حذف کردن چیزهای مهمی مثل منطق دارند. لابد گوششان هم از خزعبلاتی نظیر آنچه خواندید پر است و نشسته اند به ریش پدرمان می خندند، من هم زیادی غرغر کرده ام. فقط یک چیزی از اول مهر تا حالا سر دلم مانده است: دوست داشتم در مدرسه ها به جای یاد دادن قل قل دینی که سرش جنگ و کشتار است و ته اش تجاوز و قتل عام مخالفین به بچه های معصوم از همه جا بی خبر یاد بدهند تن آدمی شریف است به جان آدمیت. بالاخره آدمیزاد است دیگر، یک وقت دیدی به کارش آمد

ستاره ی راهنما

2011-09-28T12:14:00.000-07:00

evenstar howard shore mp3 | lyrics

free music downloads | music videos | pictures

آدمیزاد است دیگر، گاهی هر قدر هم که چشم به ستاره ای داشته باشد راهش را گم می کند. بعد ... بعدش را کسی می داند؟ کسی می داند چطور می شود برگشت؟ یا دست کم دیگر خواب ندید؟

حالا که فرصت هست

2011-09-21T12:45:00.001-07:00

برگشتنی خوردیم به ازدحام مسافرانی که برای کنسرت کامران و هومن و که و چه آمده بودند و داشتند به خانه هایشان برمی گشتند؛ مرز بسته شده بود

پشت مرز ماندن حال و هوایی دارد. اگر این طرف مانده باشی دلت می خواهد زودتر به خانه ات برگردی، اگر آن طرف مانده باشی سینه ات می تپد برای یک ذره آزادی. کمی جلوتر خطی سفید رنگ کشیده اند که دنیاهایت را از هم جدا می کند. حتی گاهی خود آدمی هم وقت گذر از این خط تجزیه می شود و سلول ها و ذرات بنادین وجودش کمی آن طرف تر دوباره به هم بافته می شود و شکل می گیرد

بدی مرز این است که زیادی سربازخانه ای است. نگاه های خشک و جمله های بی حس آدم را خواسته ناخواسته می ترساند. سربازهای مرزی ایران کمی تلخ هم هستند همیشه. نمی دانم، این جمهوری اسلامی چه بلایی سر آدم ها می آورد. شاید خودشان نمی خواهند تلخ باشند؛ شاید یادشان داده اند، یا شاید باورشان داده اند. طبیعتا رفتارشان با زن ها کمی خشن تر هم هست. «خانم، روسری ات را بکش جلو» جمله ای است که گاه و بی گاه به گوش می رسد. سربازهای روسی کمی دقیق تر هستند، و زیاد دوست ندارد با مردم دمخور شوند. خلاصه که باید به این فضا عادت کنی، یا اگر عادت نداشته باشی فقط باید تحمل کنی

گفتم که، مرز بسته شده بود. چند نفر از همسفرها بارهایشان را کول کردند و از خط رد شدند. من و چند نفر دیگر همان اول پل ایستادیم تا بارهایمان را تحویل اتوبوس بدهیم. هفت هشت کامیون هم روی پل پشت سر هم ایستاده بودند؛ راننده ها زیر ماشین ها ملحفه ای پهن کرده و خوابیده بودند. راننده ی اتوبوس می گفت ما هم باید پشت این کامیون ها صبر کنیم. می گفت خیالتان راحت که تا صبح این جا هستیم، بروید آن طرف و تا فرصت هست چرتی بزنید. راه افتادیم

پل در تاریکی مطلق فرو رفته بود. فقط صدای سگ ها شنیده می شد و هوووووم خروشان رودخانه ی زیر پا. بالای سر آسمانی بود پر از ستاره و کهکشانی که خانه ی ما است. باورش سخت است که ما هم میان این همه ستاره ی رنگارنگ زندگی می کنیم. باورش سخت است که همه ی ما مسافریم، همواره در حرکتیم و معلوم نیست قرار است به کجا برسیم. باورش سخت است. بالای سرت را که نگاه می کنی شاید با خودت بگویی این ها همین جا هستند، همیشه، آن بالا. شاید دلت بخواهد قدم سست کنی و تا فرصت هست روی همان خط سفید دراز بکشی و به آن خط شیری بالای سرت خیره شوی. با دست آن گرد و غبار رنگی آسمانی را نوازش کنی و با خودت بگویی این جا دنیای دیگری است. دروازه ای است

شیرازه

2011-09-21T01:21:00.000-07:00

کتاب «تاریخ تشیع» را برده بودم برای کپی، قرار بود کپی را با شیرازه بندی و این ها فردایش تحویل بگیرم. عصر همان روز باز رفتم که مقداری برگه و جزوه و ... کپی کنم. خانمی که مسئول کار من بود صدایم کرد و پرسید شیرازه ی کتاب را از کدام طرف (راست یاچپ) باید ببندد. نشانش دادم. بعد خواهش کرد که بگویم کتاب چند صفحه دارد. چون تعداد صفحات زیاد بود و طبیعتا حوصله نداشت تک تک بشمارد، خط کتاب هم فارسی بود و نمی توانست شماره ی صفحه را بخواند

آن طرف هم اوضاع به همین منوال بود و خانمی که داشت برگه ها و جزوه هایم را کپی می کرد مدام صدایم می زد تا بگویم برگه ها را از کدام سمت به هم منگنه کند. یکی از جزوه ها را هم دوبار کپی کرده بود

***

همه ی فاحشه های این شهر الان مثل بلبل فارسی حرف می زنند. رستوراندارها به رفت و آمد ایرانی ها عادت کرده اند. مغازه های زنجیره ای برای فصل حراج مترجم فارسی استخدام می کنند و آرایشگرها لیست خدماتشان را با خط خرچنگ قورباغه اما به زبان فارسی به در و دیوار می زنند. نسبت به پنج شش سال پیش، همه چیز تغییر کرده است

داشتم فکر می کردم همین طور اگر پیش برود، در ادامه ی مراجعه ی مداوم بچه های ایرانشناسی به مغازه ی کپی دم دانشگاه، دیر نیست که پشت شیشه ی مغازه بزنند به یک شاگرد مسلط به زبان فارسی نیازمندیم

***

بعد که رفتم کتاب را تحویل بگیرم می بینم شیرازه را درست بسته اند، اما صفحات داخلی کتاب سر و ته و قاطی پاطی است. چیزی نگفتم. گاهی زندگی نمک کم می آورد و دنیا همیشه مسیرش را به سمت تعادل تصحیح می کند

کودکستان

2011-09-15T23:29:00.000-07:00

کودکستان رو به روی خانه جشن سال تحصیلی گرفته بود. یک گروه پر سر و صدای موسیقی آمده بود، دختر پسرهای جیگیل هم با لباس های مرتب و تمیز و خوشگل می رفتند وسط حیاط به رقص و شادی. نه معرکه ای به راه افتاد و نه حتی همسایه ای دهان به شکایت از شلوغی باز کرد. همه در شادی سهیم بودند

داشتم نگاهشان می کردم، یک هو دلم گرفت. می دانید، به غیر از خودم، دست کم ده دوازده کودک را، اعم از خواهرزاده ها و بچه های در و همسایه و دور و نزدیک، روز اول مدرسه مشایعت کرده ام. آن جا همه در دلهره و امیدهای رو به خاموشی سهیم هستند

دلم برای بچه دبستانی های خودمان گرفت که وقتی پا به مدرسه می گذارند گویی محکومیت دوازده ساله شان آغاز شده است؛ محکومیتی که در زندان توهین و تحقیر به سر خواهند کرد. مخصوصا برای دخترها دلم گرفت. این دخترک های کوچک و ظریف و معصوم که مجبور می شوند مقنعه های بلند را سر و دنبال بازی های بچگانه خر کش کنند. آخرش هم این پارچه آنقدر دور گردنشان می پیچد که همه ی بچگی شان را خفه می کند و می فرستد به درک

راستش را بگویم، گاهی که پیش خودم به بچه دار شدن فکر می کنم می بینم اصلا دوست ندارم بچه ام دختر باشد. زندگی شخصی آدم ها، مثلا خود من، می تواند خوب و رضایت بخش باشد. آدمی می تواند وطنش را مثل بنفشه ها با خود ببرد هر کجا که خواست

اما دنیا سر جمع و کلهم اجمعین جای خوبی نیست. حداقل دنیای ما که جای خوبی نبود، الان هم جای خوبی نیست. فقط خدا کند معجزه ای رخ دهد

بی خبری

2011-09-13T00:54:00.000-07:00

من آدم شده ام. اما نمی دانم تا کی آدم خواهم ماند

.

2011-09-11T23:29:00.001-07:00

در دهانم زخم ستاره هست

لغزنده

2011-09-07T23:51:00.000-07:00

من لغتنامه ی آن لاینم ظاهرا. می گوید مار می لغزد؟ می گویم مار می خزد. آدم روی برف می لغزد

چه بگویم!؟

شیرینی فرانسه

2011-09-05T09:03:00.000-07:00

حالا گیرم که ماه رمضان بود و نشد بعد از کار، قبل از تاریکی، یک سری برویم کافه قنادی فرانسه و بوی نسکافه دماغمان را پر کند، دلیل می شود که الان این طرف رود ارس یک هو دلمان هوایی شود و فیلمان یاد هندوستان کند؟ هان؟ آن هم بعد از بیست و چهار ساعت پیچاپیچ سواری در اتوبوس و چهل و هشت ساعت سردرد مداوم؟ هان؟

گم

2011-09-04T01:41:00.000-07:00

بازم بعد از بیست و چهار ساعت خواب در اتوبوس، در زمان و مکانی متفاوتم. معمولا آن سه چهار ساعتی هم که در حال عبور از مرز و رد و بدل مهر و گذرنامه هستیم برایم طوری می گذرد میان خواب و بیداری، انگار که این ها را خواب دیده ام و اصلا معلوم نیست الان این جا هستم، یا آن جا هستم، یا احیانا خواب دیده ام که آن جا بوده ام

***

راستش من آنقدر ها هم سریال لاست را دوست نداشتم، ولی دروغ چرا، تا آخرش را یک نفس دیدم. بعدا کلی پشیمان شدم. نهایتا به این نتیجه رسیدم که اگر خدایی، واقعا، وجود داشته باشد، و اگر این چیزها که درباره ی بهشت و برزخ و دوزخ می گویند درست باشد، بدترین قسمت زندگی بعد از مرگ برزخ است؛ دنیایی که نه هست و نه نیست؛ یک جایی میان آسمان و زمین، علاف و سرگردان

***

همین طور یکی دو روز در برزخ اقامت داریم

خوب خودخوانده

2011-08-04T14:28:00.001-07:00

وبلاگ ما خوب است. این را همین حالا که داشتیم پست های خیلی قدیمی ترمان را باز می خواندیم متوجه شدیم. خب، این اواخر زیاد حال و حوصله نداشته ایم، ولی بعدا که برگردیم می بینیم این پست های بی حوصلگانه هم خوبند

ما اصلا خودمان هم خوبیم

دفن ترنج

2011-08-03T02:00:00.000-07:00

گفتم یک آهنگی بگذار مگر این دست و

دل من به کار برود، ترنج محسن نامجو را می گذارد. یک بار گوش می دهم و بعد از ریش ریش دلم خون تازه می چکد. می گویم من عشق و نفرتم را با این آهنگ دفن کرده ام، پاشو یک چیز دیگر بگذار ... می گوید نداریم ... دیگر چیزی

برایمان نمانده است

تب خر

2011-08-01T14:49:00.000-07:00

زیرا روزها بلندند و زندگی کوتاه ... بروردغارا، صبر بده، صبر

پ.ن. این جمله را از دست کندذهنی ها و به در و تخته کوبیدن های یک دوست قدیمی نوشته بودم، که به قول خودش ذات آدمی به سختی تغییر می کند و نباید زیاد هم انتظار داشت. حالا من هی می خواهم به بشر امیدوار باشم، این ها نمی گذارند. بعضی وقت ها خسته می شوم، و واقعا به کمی صبر نیازمندم ... هیچ کدام شما صبر اضافه ندارد؟

عذاب وجدان

2011-07-30T14:32:00.000-07:00

وجدانمان آرام گرفت، شما هم آسوده باشید

اسطوره

2011-07-27T11:12:00.000-07:00

یک وقتی که ندا بدهند لالایی مادران، خواب های کودکانه، ترانه های شادی به حقیقت رخ داده است؛ دوست دارم یک همچین وقتی را ببینم. دوست دارم وقتی به اسطوره ی بشریت فکر می کنم، آن ته قلبم، یک جوری که حتی خودم هم خبر نشوم، روشن باشد که همه ی این داستان ها یک بار اتفاق افتاده، و باز هم تکرار خواهد شد. دوست دارم از میان ما مردمان خاک گرفته لب رف، قهرمان هایی ابدی سربرآورند

دوست دارم یک روز به طعنه به خودم بگویم: دیدی تو مرد باور نبودی، اما زندگی هنوز هم معجزه ها در آستین دارد

نگهبان همیشه

2011-07-10T13:56:00.000-07:00

enterprising young men star trek mp3 | lyrics

free music downloads | music videos | pictures

پ.ن. من عاشق همه ی داستان های بی زمان و مکان هستم. پرش در زمان، جا به جایی غیر قابل باور در مکان، و گیج خوردن میان چیزی که نه گذشته است، نه حال و نه آینده ... دوست دارم داستان هایی که می نویسم قوانینی داشته باشند سوای قوانین آشنای زمانی اکنون ما ... دوست دارم هر لحظه ام «همیشه» باشد ... و این شهر را در کرانه اش ساختم تا مرکبم باشد، هر چند مجازی

پرتقال من

2011-07-10T13:25:00.000-07:00

یکی از خواهرهایم، که تازگی ها به لقب «پرتقال من» مستفیظ گشته، از آن خواهرهای همه چیز تمام است. نه که فقط حق خواهری را به جا آورده باشد، برایم هم مادر بوده است و هم پدر

پرتقال من چیزهای خوب بی شماری دارد: هرگز همیشه نمی خندد، اما از بیخ و بن مهربان است، و با اینکه خیلی مهربان است، در کشتن این-همه-عاشق بسیار توانا است؛از آن بیشرف های درجه یک. چند جور خوبی هم دارد که شماها احتمالا از درکش عاجزید، مانند عشق و علاقه ی وافر به سیب زمینی سرخ کرده، بادام زمینی، بلال، و بستنی سنتی و فالوده؛ و چیزی که الان می خواهم برایتان تعریف کنم: فیلم

آخ، ای، نمی دانید چه کیفی می دهد آدمی با پرتقالش بنشیند و فیلم ببیند

پرتقال من فیلم باز حرفه ای است. اصلا فیلم و نقد فیلم و زیبایی شناسی فیلم و از همه مهم تر آشنایی با ادبیات داستانی (بخش فیلمنامه و این ها را می گویم) مادرزادی در خونش است. خب، من خودم هم فیلم بازی ام حرف ندارد، ولی این عنصر مشترک در خون من و پرتقال من اصلا ربطی به ارث و میراث خانوادگی، و یا الگوبرداری اینجانب از پرتقالم ندارد، و کاملا مستقل از هم رشد کرده است

این همه مقدمه چینی کردم برای اینکه اولا شما را با پرتقالم آشنا کنم، چون نقش مهمی در قضیه دارد، و هم اینکه از روز اولی که کرکره ی این شهر را بالا کشیدم می خواستم بگویمتان چرا «شهری در کرانه ی همیشه»!؟ حالا بروید پست بعدی را بخوانید تا دستگیرتان شود

درک

2011-07-09T16:08:00.000-07:00

من از درک خیلی چیزها عاجزم؛ عموما چیزهایی که به احساسات ربط مستقیم دارد

پنکه

2011-07-05T13:10:00.000-07:00

نمی دانم چه حکمی دارد، تابستان ها بیشتر پیش می آید آدمی زانوانش را بغل کند و به زندگی اش بیاندیشد. بعد در آن گیر و دار برق هم ناگهان قطع می شود و آدمی می ماند در تاریکی مطلق

سیاهی ... سیاهی که ته ندراد

و خرخر شبانه ی همه ی پنکه ها و کولرها ناگهان بند می آید. من از همه ی پنکه ها و کولرها متنفرم؛ و از تابستان هم؛ و از صدای زنگی که شب ها، دیر وقت، در کوچه می پیچید و هی تکرار می کرد «چقدر تنهایی ... چقدر تنهایی ... چقدر تنهایی ...»؛ و از اینکه هرگز کسی نبوده است به غیر از زانوانم

اما آدمی کورمال کورمال، دست می گرداند، راه پیش پایش را پیدا می کند، می رود دم یخچال، آب می خورد و برمی گردد. و باز کورمال کورمال، زیر نور کمرنگ گوشی همراهش، باتری لپ تابش را سر جا می زند و اولین کاری که می کند این است که بیاید و شهر بی زمان و مکانش را به روز کند

تازه کمی هم دلش برای پنکه ی سیاهرنگ اتاق کوچکش تنگ می شود و فکر می کند باید بیدار بماند و همین طور زانوانش را در بغل بگیرد تا وقتی که برق بیاید و خنکای بهار به رختخواب دمکرده اش برگردد

یک ماه و پنج روز

2011-06-20T01:18:00.000-07:00

به استناد پست پانزدهم می، که پرسیده ایم ساعت چند است، الان یک ماه و پنج روز است از ایران بازگشته ایم و تازه سه روز است که روزگارمان به روال عادی سپری می شود

تازه تازه دارم کارهای عقب افتاده و روی زمین مانده را دست می گیرم، تازه تازه دلم دیگر تنگ نیست، تازه تازه صبح ها که از خواب بیدار می شوم، هنوز هم از خودم می پرسم «امروز چه؟»، اما بعدش از افسردگی به خودم نمی پیچم؛ به جایش عین آدم آستین ها را برای یک کاری که خدا را خوش بیاید بالا می زنم

زندگی اینطوری واقعا هیجان انگیز نیست، اما دردناک هم نیست؛ سشوار ... سشوار ... سشوار

تناقض ابری

2011-06-13T09:04:00.000-07:00

دو سه ساعت بیشتر است باران می بارد. اول تگرگ بود، بعد باران شد و هی مدام می بارد. اما، از پنجره بیرون را که نگاه می کنی ابری نیست؛ سیس و ماسیس به نزدیکی یک روز تمام آفتابی دیده می شوند و آسمان آبی است

این تناقض ابری کنجکاوی آدمی را قلقلک می دهد

باید بدنت را از قاب پنجره بیرون بدهی، خم شوی، سرت را بالا بگیری تا ببینی یک تکه ابر سیاه تنها درست بالای خانه جا خوش کرده است و می بارد

پ.ن. مشغول جمع کردن صدا هستم. هر وقت که حس کردم صدایی گوشم را پر می کند فایلی دو و نیم دقیقه ای ضبط کرده ام: یک بار بهار صدای چلچه های حیاط دانشگاه را ضبط کردم، یکی دوبار هم صدای خنده ی بچه های مهدکودک روبه روی خانه را برداشتم. خیلی از این فایل ها صدای باران است. نمی دانم قرار است با این ها چه کار کنم

پ.ن.2. چند وقت پیش یک داستان کوتاه نوشتم درباره ی یک ابر پاییزی که یک روز اول بهار بالای خانه ی ما جا خوش کرده بود و می بارید. آن ابر فهمید که باید برود و یک روز سرد پاییزی برگردد، اما کلاغه هنوز به خانه اش نرسیده است

آبنبات چوبی

2011-06-12T07:14:00.000-07:00

حالا دیگر یک ماهی از شروع حساسیت بهاری گذشته است؛ خارش سیستم تنفسی تمام شده، آب ریزش بینی بنده آمده، بدن درد کاهش یافته، اما سرفه ها شروع شده اند

همانطوری که این دوست دیشب اشاره کرد، دومین مرتبه در یک سال است که دچار سرفه های خشک امان بر شده ام. همین پیش پای شما رفتم داروخانه. از همان دم در اعلام کردم که چیزی برای سرفه می خواهم. آقای دکتر داروخانه که اول سرش پایین و گرم دخل مغازه بود نگاهی به دمپایی ها و شلوار کوتاه و گرمکن تنم کرد و گفت با این سر و وضع معلوم است که سرما می خوری، می افتی. بعد همانطور که از روی ترحم سر تکان می داد ده عدد قرص گرد تپاند درون پاکتی قهوه ای رنگ و رویش نوشت «دوای سرفه». ... من معمولا عادت دارم خیلی با دقت اطلاعات روی جعبه ی داروها را بخوانم، و اگر چیزی ننوشته باشد دست کم اسم دارو را گوگل می کنم؛ همین طوری دارو خوردن در قاموسم نیست و زیاد مطمئن نیستم این چیزهایی که درون پاکت «دوای سرفه» است مرگ موش نباشد، یا مثلا آبنبات چوبی

الان دارم به این قرص های گرد سبز رنگ نگاه می کنم و فکر می کنم کل این ماجرا مثل خواب می ماند. راهی که از خانه تا داروخانه ی سر کوچه طی کردم، لخ لخ دمپایی ها، دو تا جمله ای که بینمان رد و بدل شد، نگاه محو و غریب داروخانه چی، راه بازگشت به خانه، باز هم لخ لخ دمپایی ها، و این نوشته ی روی پاکت قرص ها که یک جورهایی با زبان بی زبانی می گوید: چه کار داری محتویاتش چیست، اصلا زهرمار است. یا کوفت کن، یا از سرفه بمیر

گاهی وقتی عاشق این سیستم زندگی کومونیستی می شوم: اطلاع و دانش بشر از وضعیتش سر سوزنی اهمیت ندارد، و تو باید با چشم های بسته رضایت بدهی

نور نیلی

2011-06-05T08:27:00.001-07:00

روزهای تابستان اینجا بلندند. مگر ساعت ده، ده و نیم شب خورشید به زور غروب کند. اما من عاشق همین وقت هایی، مثل حالا، هستم که اگر چراغ اتاق را روشن نکرده باشی، داخل خانه تاریک است و نور نیلی کمرنگی هنوز از پنجره به داخل می تابد

تن تن

2011-06-04T00:19:00.000-07:00

the adventures of tintin soundtrack mp3 | lyrics

free music downloads | music videos | pictures

نقاش آواره

2011-05-31T09:13:00.000-07:00

همیشه دوست داشتم تابش نور خورشید از لابه لای برگ درخت ها را ثبت کنم؛ حتی اگر لازم بود برای این کار همه ی دنیا را رها کنم و یک نقاش آواره شوم که بوم نقاشی اش را به دوش می کشد و دستانش همیشه بوی رنگ تازه می دهد

***

اگر کنار رود نروم، عصرها توی این مسیر می پلکم

ریچارد براتیگان

2011-05-30T10:43:00.000-07:00

چند وقت است گاه و بی گاه یاد ریچارد براتیگان مرحوم می افتم. شده است هیچ وقت ناگهان هوس کنید کتابی را که قبلا خوانده اید، باز بخوانید؟ عصرها که برای پیاده روی کنار رود می روم، مدتی لب حوضچه ی مصنوعی پایین دستش و گیاهان سبزی که دوره اش کرده اند و از چشم رهگذران پنهانش می دارند، می ایستم و ماهیگران را تماشا می کنم. می گویم ای کاش واقعا در قند هندوانه زندگی می کردیم

فکر می کنم وقتش رسیده است تفنگ را بردارم و مغزم را بپوکانم

دست کم جواب یکی از معماها را خواهم یافت

کهکشان

2011-05-28T03:37:00.001-07:00

من این سیاره را دوست دارم، اما این سیاره دارد مرا می کشد

روی یک عالمه علف نشسته ام، اما دریغ از یک ذره حشیش

عرقی که به تنم نشسته خرد و خاکشیرم کرده

هر چه آشناست رها می کنم، و دل به کهکشان می زنم

این سیاره را ترک می کنم، و دل به کهکشان می زنم

مایل ها دورتر، مایل ها دورتر، مایل ها دورتر، مایل ها دورتر

...

پ.ن. این ترجمه ی ناقص و مزخرف ترانه ای است به نام «مایل ها دورتر»، کار خودم؛ همین الان، سر دستی. من از ترجمه ی شعر متنفرم، مخصوصا وقتی پای ترانه در میان باشد. چون هیچ راهی وجود ندارد که بتوان موسیقی را ترجمه کرد، وجود دارد!؟ بنابراین، غلطی که من کردم به این خاطر نبود که مثلا بگویم چقدر این آهنگ خوب و زیبا است (تازه احتمالا موجب تنفرتان هم شده ام)، یک جوری فقط احساس بدی دارم

نه ... احساسم دقیقا بد نیست، مخلوطی است از چند احساس متناقض و غیر قابل توصیف، و حوصله ی چس نالیدن هم ندارم. بروید این آهنگ را گوش کنید ببینید حالم چیست اصلا

خطای جزئی

2011-05-22T21:32:00.000-07:00

لا به لای یادداشت های «اقوام ایران» مان نوشته ایم: انسان خدایی نمی سازد که سد راهش شود

یادم نمی آید این جمله را برای چه نوشته ام، یا چه کسی گفته است و من نوشته ام، ولی احتمالا خطایی جزئی یا در جمله ی من و یا در ذات بشر رخ داده است: انسان در ساخت و ساز سد بسیار توانا است

خود درمانی

2011-05-19T12:58:00.000-07:00

faithfully remain mp3 | lyrics

free music downloads | music videos | pictures

هیچ وقت سیگار را ترک نکردم. فقط آنقدر فهمیدم که حالم را بد می کند، دوری کردم. بعضی وقت ها هم پیش می آید آنقدر حالم خراب است که سیگار خوبش می کند. واقعا مدتی بود این طور زمین گیر نشده بودم. گاه گاهی پیش می آمد دلخسته و ناامید باشم (مثل خستگی های روزمره و معمولی همه کس)، ولی الان داغانم: خسته، آشفته. نمی توانم تمرکز کنم، نمی توانم کار کنم، نمی توانم درس بخوانم

از همه بدتر دو مقاله ای است که دو روز پیش باید تحویل می دادم، و هی مهلت را تمدید کردم و ساعت دوازده امشب فرصت آخر است

سه روز است پشت سر هم و مدام تب دارم. دیشب چنان رعد و برقی زد که سه متر از جا پریدم، هنوز تنم رعشه دارد از هراسش

خلاصه اینکه طبیعی نیستم. کسی هم نیست

***

این چیزها را باید برای تو می گفتم، سرم را می گذاشتم روی شانه ات که آرامم کنی، ولی نیستی

آن شب داشتیم می رفتیم سیستان و هیچ کسی در جاده نبود. آسمان تاریک بود و پر از ستاره. سرم را گذاشته بودم روی پشتی صندلی. رادیو را روشن کرده بودیم و آرام آرام برای خودمان می رفتیم. رادیو آهنگ های شبانه پخش می کرد، گاهی هم سر پیچ جاده ای نویز می افتاد روی موجش. آخر سر مجبور شدیم خاموشش کنیم، ولی همه چیز آن آهنگ آخری در یادم مانده بود. مدتی گشتم و پیدایش کردم. جای تو درمانم می کند

کاش می شد همه ی جاده ها را برگردیم

ساعت

2011-05-15T21:05:00.000-07:00

لطفا یک نفر به ما بگوید ساعت چند است

تالار فردوسی

2011-04-30T10:37:00.002-07:00

تالار فردوسی چهار قطعه کاشی کاری دارد که به لعنت خدا هم نمی ارزد. روی کاشی کاری ها با خط نستعلیق تک بیت هایی در رسای علم و دانش نوشته اند: بار درخت علم ندانم به جز عمل، با علم اگر عمل نکنی شاخ بی بری یا درخت تو گر بار دانش بگیرد، به زیر آوری چرخ نیلوفری را

یکی از بچه هایم داشت از روی مقاله ای که ظاهرا برایشان خیلی سخت و خشک و بی معنی است می خواند و ترجمه می کرد. من فکر می کنم باید به این بچه ها متن های خوشمزه بدهم برای خواندن، ولی انتخاب این چیزها دست من نیست. کاری که از دستم برمی آید فقط این است که کمکشان کنم بخوانند و ترجمه کنند. خیلی وقت ها هم آن ها به من کمک می کنند واژه ی درست ارمنی را بیابم. یا خیلی وقت ها فقط می توانم معنی یک واژه را با مثال توضیح بدهم، کارمان می شود مثل بازی پانتومیم: من ادا و اطوار در می آورم و این بچه ها که حدس می زنند و وقتی به نتیجه ای می رسیم همگی نفسی راحت می کشیم و باز برمی گردیم به متن خشک و بی معنی

خیلی وقت ها حوصله شان سر می رود، سر بحث را می کشند به مسائل خارج درس. صبر می کنم تا کلمه ها را دانه دانه به هم وصل کنند و جمله بسازند. هیجان انگیز است، هم برای من و هم برای بچه ها. بیشتر وقت ها بحث سر نوع پوشش زنان در ایران است، اینکه گرمشان نمی شود یا دوست ندارند لباسی با رنگ های روشن بپوشند، یا اینکه چطور مردان ایرانی چندین بار ازدواج می کنند، یا اینکه چطور می شود برای یک روز یا یک ساعت ازدواج کرد و ... (فرهنگ ایرانی نکات غیر قابل درک فراوانی دارد)، امروز اما بچه ام خواندن را ناگهان قطع کرد و پرسید روی آن کاشی ها چه نوشته است

کاشی کاری درست بالای سرم بود، نگاهی انداختم، و روی تخته با خط غیر-تحریری که احتمالا شبیه خط معلم کلاس دوم دبستانمان بود نوشتم: توانا بود هرکه دانا بود، بدانش دل پیر برنا بود. معمای خط نستعلیق که حل گشت، همه ی بچه ها زیر لبی شروع کردند به خواندن و تقریبا همه بدون کمک مصرع ها را ترجمه کردند (بعضی هاشان کمی شاعرانه تر ترجمه کردند). شماها این چیزها را نمی دانید، نمی دانید این جور وقت ها آدم خوشحال می شود. خوشحال شدم؛ بچه هایم زبان باز کرده اند

سوهان

2011-04-26T07:21:00.000-07:00

سابقا سوهان ناخنی داشتم که به جای قاشق مرباخوری ازش استفاده می کردم. هر وقت این بچه ها زنگ می زدند و می گفتند فلانی، امروز تمرین داریم، ناخنمان را نگرفته ایم، داری می آیی از خانه ات سوهان بیاور، می گفتم شرمنده ام. ناخنگیر می آورم، ولی من یک دانه سوهان دارم که باهاش مربا می مالم روی نان

خلاصه داستان شده بود این سوهان دیگر، نقل مجالس بود. من هم آنقدر از شهید شدن دف می ترسم که همیشه ناخن هایم را از ته ته می گیرم (به قول این بچه ها پیانویی)، این است که اصلا سر و سراغم به سوهان ناخن نمی آید. بعد هم نمی دانم آن سوهان مرباخوری چه شد. فکر می کنم در گیر و دار اسباب کشی و نقل مکان به اینجا گم شد، یا از قصد بیرون انداختمش

امروز از زیرگذر دانشکده پزشکی یک سوهان جدید خریدم. نه برای مربا، برای ناخن اشاره ی دست راستم که خیلی بلند شده بود و کشیده می شد به صفحه ی سه تار

ثبت فوری یک خواب

2011-04-20T23:42:00.000-07:00

چند وقتی هست درگیر پلورایدهای تارکوفسکی هستم. فکرش را اول ستاره آبی به سرم انداخت، اما نتیجه ی این افکار دارد به جاهایی می کشد در حد و اندازه های باز-راه-اندازی تک شاخ پرنده (تک شاخ پرنده را می شناسید؟) و دورهم جمع کردن دوباره ی شوالیه های صندوق پست و احتمالا برگزاری آیین تشرف برای چند شاخدار جدید که در لیست انتظار هستند (شما هم اگر مایلید پیام بگذارید تا بعد بیشتر در این زمینه صحبت کنیم)، اما این افکار یک نتیجه ی شگفت انگیز دیگر هم داشت: دیشب خواب دیدم یک دوربین پلوراید دارم

همیشه آرزو داشتم یک دوربین پلوراید داشته باشم. برخی از عکس های خانوادگی ما، پیش از به دنیا آمدن من، روی کاغذهای پلوراید ثبت شده است. من همیشه به این عکس ها رشک می بردم. از همان بچگی عاشق این بودم که همان لحظه نتیجه ی عکس را ببینم؛ برگه ای از دل دوربینم خارج شود و در آفتاب تکانش بدهم تا تصاویر رویش ظاهر گردد

***

توجه دارید که در بچگی من دوربین های دیجیتال اختراع نشده بود

***

А. Тарковский. Полароиды

القصه، دیشب با دوربین پلورایدم عکس های زیادی گرفتم. خیلی هاشان را به چشم دیدم، و خیلی هاشان را نه. آن هایی که دیدم در ذهنم ثبت شده اند و احتمالا باقی عمرم باید بگردم و آن لحظات را در گوشه گوشه های دنیا پیدا و ثبت کنم

و خوشحالی زاید الوصفی درونم حس می کنم

***

پ.ن1 در حین همین خوش خوشان زاید الوصف مثل آدم های مست زدم و پست قبلی را پاک کردم. نتیجه غیر قابل بازگشت است

پ.ن.2 لینک روسی شما را به سایت پلورایدهای آندره تارکوفسکی می برد؛ سر بزنید

سالنامه ی خرت و پرت های بی ارزش

2011-04-16T10:31:00.000-07:00

نگاه می کنم، می بینم ای دل غافل، دیگر باید از فعل های زمان گذشته استفاده کنم. باید یک چیزی حدود پنج سال می گذشت، پنج سال گران، پنج سال آزگار، تا به امروز برسیم و این طور یاد گذشته کنیم. آن هم چه گذشته ای

دقیق که می شوم، به این نتیجه می رسم که ما خوب بودیم، و خوب به هم رسیده بودیم؛ خوب دست هم را می گرفتیم، خوب به بال هم می پریدیم، و خوب حرف هم را می فهمیدیم

***

سالنامه ی سینمایی فیلم، سال 87، پر است از نام و نشان و یادگاری آدم های سال های دور. نام و نشان کسانی که، البته، همه شان را فراموش کرده ام. حافظه هیچ وقت یاری نمی دهد این همه نام را به خاطر بسپاری؛ دست کم من هرگز مردش نبوده ام و نیستم. اما این سالنامه را که باز می کنی، خاطرات از درونش شر و شر فرو می ریزد: مثل آبشاری که اگر زیرش بروی استخوان هایت را خرد می کند

سال سوم راهنمایی، یادم هست یک برگه دادم به دست بچه های مدرسه و ازشان خواستم هرکدام یک گوشه ای را امضا کنند. چه نام هایی روی آن یک برگ ثبت شده است. گاهی فکر می کنم باید بگردم و تک تکشان را پیدا کنم، گاهی هم فکر می کنم ماها زیادی غریبه شده ایم، همان بهتر که گم بمانیم. این برگه را هم گذاشته ام لای همان سالنامه

چیزهای دیگر هم آن جا پیدا می شود (امروز دنبال نوشته ای از اخترک ب 612 می گشتم، که همیشه مثل یک دعای دست نویس شده همراهم دارمش، و این چیزها را دیدم): بلیت های پاره ی سینما، سال های 70 تا 82؛ بلیت های قطار، اتوبوس، هواپیما، هر سفر به هر کجا؛ ته برگ های بلیت موزه، که گاهی رویشان تاریخ هم خورده است؛ بریده های روزنامه از سال هایی که کیوسک های مطبوعاتی مشتری داشتند؛ یک عکس دست جمعی از بچه های تیم کونگ فوی تهران؛ چند تا تک نامه که هر کدام به دلیلی ازجعبه ی باقی نامه ها دستچین شده اند (این ها حاوی لحظات خاص هستند). ساده بگویم، یک عمر آن جا، لا به لای برگه های سالنامه روی هم انباشته شده است. اگر یکی دوتا از این خرت و پرت ها را جدا کنم و کناری بگذارم ارزششان هیچ است، اما کلیت این مجموعه ... آن وقت یک چیزی

خیلی وقت است که دیگر چیزی لای آن سالنامه نگذاشته ام: درست از پنج سال پیش تا حالا. راست است. همه ی آن سال ها در آن خرت و پرت های بی ارزش ثبت شده اند، و این پنج سال را برای همیشه گم کرده ام

***

آدم هیچ وقت نمی فهمد که چطور در گذر است. آدم هیچ وقت گذر عمر را درست و حسابی درک نمی کند. من فکر می کردم یک روز، کنار کانال آب بلوار کشاورز، با هم نشستیم و این روزها را پیش بینی کردیم. به چشم دیدیم که بالاخره یک روز از راه می رسد نگاه می کنیم و می ببینیم همه چیز گذشته است. فقط تعجبم از این است، ما که می دانستیم، چرا همان موقع ها کمی دوست تر نبودیم و نزدیک تر نماندیم!؟

حالا باز دست به کار می شویم. این بار بزرگتر و پخته تر

***

و باد، موج، ستاره، پرنده، ساعت، خواهندتان گفت: «زمان مستی است! بنوشید، تا برده ی رنجور زمان نباشید؛ مدام بنوشید! شراب، شعر یا فرزانگی، بنابه میلتان

خوراک فکر

2011-04-14T12:22:00.000-07:00

سه چهار روز است دارم فکر می کنم چرا یک نفر در تلویزیون ملی راه و روش شوهریابی تدریس می کند؟ و بعد، چه چیزی در سر کسانی که این برنامه ها را می بینند می گذرد؟ امروز هم از صبح دارم فکر می کنم چرا یک آخوند راست راست در چشم ملت نگاه می کند و از معجزات حضرت آقا در زمان تولد می گوید؟ بعد آن وقت کسانی که این چیزها را گوش می کنند، شما بگویید، دیگر چه طور خر نشده بودند، که فقط همین یکی شان مانده بود؟

ماشاالله ماشاالله خوراک فکری زیاد است، لازم نیست دنبال چیستان و معما بگردیم جهت سرگرمی

***

پینوکیو علاوه بر اینکه دماغش دراز می شد، یک بار هم خر شد. یادتان هست؟

عصرانه

2011-04-12T07:20:00.000-07:00

بدین ترتیب تغییر عصرانه مان را از شیرشکلات و کیک به ژله بستنی اعلام می داریم

***

البته هوا هنوز برای بستنی کمی سرد است، فعلا تکیه می دهیم به بخاری و نوش جان می فرماییم

ابر خانگی

2011-04-06T08:33:00.000-07:00

بر فراز خانه ی ما ابرها چنین اند

***

برف نمی بارد

همه جا همواره سبز است

جان می کنم، پولدار می شوم

و بعد

از این منظره ی شوریده حال می روم

***

در شهر ما درختان تازه جوانه زده اند، و در خیابان تازه تازه چشمت به شکوفه ها می افتد. ولی آن سپیدی یکدست همیشه همین موقع ها مرا به سمت سرزمین های شمالی تر می کشاند، و شوق رفتن و نماندن

حافظ

2011-04-03T11:39:00.000-07:00

اتوبوس در جاده ی خاکی افتاده بود. مسافرها داشتند خودشان را باد می زدند. گرمای تابستان و دود اتوبوس با گرد و خاک هوا قاطی می شد و جلوی چشم را می گرفت. یک جور انگار الان است که خفه بشوی. سرپا ایستاده بودیم. اتوبوس داخل چاله های جاده می افتاد و ما را با خودش این طرف و آن طرف پرت می کرد. گاهی همدیگر را نگاه می کردیم، اما مدتی بود که حرفی رد و بدل نمی شد. سر و صدای مسافرها صدایمان را با خود برده بود. همراهم زنی بود ریزنقش. شیشه ی عینکش مثل صورتش گرد بود. یک جور کلاه آفتابی سرش گذاشته بود و لباسش در باد تکان می خورد

گاه گاهی که تکان اتوبوس نگاه هایمان را به هم گره می زد، متوجه ی برقی در چشم هایش می شدم که مال این جاها نبود. کمی که گذشت نگاهش به سوالی تعبیر شد. خیلی آرام با دستش اشاره کرد که نزدیک تر بروم. قدش کوتاه بود. سر خم کردم تا به دهانش نزدیک تر شوم. در آن هیاهو تنها راه شنیدن صدایش همین بود. شمرده حرف می زد. یک جوری انگار که خجالت بکشد، یا، دو دل مانده باشد گفت: «حافظ را می شناسی؟» سر تکان دادم. مجبور بودم داد بزنم. «البته.» خندید. گفت که البته همه ی دنیا حافظ را می شناسند و گفت که وقتی جوانتر بود خیلی وقت ها در اشعار حافظ غرق می شد. گفت فکر می کند آن لحظه ها هرگز به پایان نمی رسند. و بعد ساکت شد. انگار که به دل خاطراتش رفته باشد

فکر می کنم چند پیچ و خم را پشت سر گذاشتیم، چند بار باز این طرف و آن طرف پرت شدیم، و یک بار هم خانمی که بچه اش را روی پایش نشانده بود به راننده اعتراض کرد. همراهم باز آرام با دستش اشاره کرد. نزدیک تر شدم. باز با همان لحن دو دل و خجالت زده گفت: «ممکن است خواهش کنم یکی از شعرهای حافظ را برایم بخوانی؟ حتما حفظ هستی!» حفظ بودم ... چند تایی ... خیلی کم، خیلی کمتر از باری که فرهنگ و ادب فارسی روی دوشمان گذاشته است، آن هم با این حافظه ی نیم بند. اما مشکل چیز دیگری هم بود: ناگهان متوجه شدم زبانم به ترجمه باز نمی شود. پس دروغ نمی گفتند که شعرهای حافظ را نمی توان ترجمه کرد؛ اگر هم ترجمه بشود جان کلام را نمی رساند. یکی دوبار دهانم را باز کردم ... همان جا نوک زبانم، واژه ها و معانی ماسیده بودند. دست آخر شرمسار گفتم که نمی توانم ترجمه کنم

دست هایش را در هوا تکان داد و گفت: «نه، نه! ترجمه اش را نمی خواهم. خواهش می کنم، به زبان فارسی بخوان. همیشه وقتی این شعرها را می خواندم، پیش خودم فکر می کردم که آوای اصلی شان چه طور است؟ حتما باید روح نواز باشد. به زبان خودتان بخوان.» گفتم دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند، پنهان خورید باده که تعزیر می کنند

وقتی شعر را تمام کردم همراهم پشت گرد و غبار محو شده بود

یاد

2011-03-31T01:05:00.000-07:00

حالا هر قدر هم که از رسم و رسومات، دین و ایمان، و دنیای معنویات به دور باشی. شبی، نیمه شبی چنان خواب مادر را زنده می بینی که صبح نشده زنگ می زنی به آن ور رود ارس و می سپاری از طرفت خیراتی نثار روح درگذشتگان کنند

آدمی این چیزها را یاد می گیرد و بعید می دانم هرگز از یادش برود. ولی فکر نمی کنم خودم چیزی از این یادها را به فرزندانم یاد بدهم. بیشتر دوست دارم نقطه ی شکست زنجیر قدیمی باشم، و حلقه ی آغازین یک زنجیر جدید

نیازمندی

2011-03-30T12:09:00.000-07:00

به یک نفر انسان دارای فکر و حوصله ی مته به خشخاش گذاشتن نیازمندیم

کلی طرح و ایده ی کلی در ذهنمان انبار کرده ایم، هیچ کس نیست واگویه کنیم، ذوقمان شکوفا شود

تحمل

2011-03-27T11:03:00.000-07:00

تصمیم گرفته ام امشب تا صبح بیدار بمانم، بعد از امتحان هم بیایم سرم را بگذارم و بمیرم

***

دیگر بریده ام؛ لعنت به این نوروزهای دوری! بعد هم هی وعده ی سال بعد و سال بعدتر. اصلا گه بگیردش. بیتابم دیگر. آدمی که جان به سر شده باشد دم که ندارد: نه آرام نشستن دارم، نه پای رفتن دارم، نه جایش را. فقط دارم دندان هایم را به هم فشار می دهم و بغض هم بفهمی نفهمی گلویم را گرفته است

***

فقط باید همتی بکنم، اینترنت را قطع کرده و کمی درس بخوانم که فردا لال سر جلسه نروم

متون مانوی

2011-03-22T13:58:00.000-07:00

استاد، شما که در فیس بوق حاضرید و بر فعالیت های مجازی همه ی دانشجوها ناظر، یک وقت فکر نکنید من تا دیر وقت نشسته ام و دارم خودم را برای امتحان فردا آماده می کنم. کارم شلنگ تخته اندازی است، خزعبلات می پراکنم و افکار به هم می بافم. یعنی یک جور کاسه بشقابی مدرن قرن بیست و یکمی راه انداخته ام

***

یکی از سوال های امتحان فردا درباره ی متون مانوی است. من همیشه در متون مانوی ضعف داشته ام، و حالا حالا هم کار دارم تا بیایم و این کاستی را ترمیم کنم. با این پیش زمینه فکر می کنم عاقبت سرنوشتم چنان بشود که زبان سغدی و چینی یاد بگیرم و بشوم متخصص متون مانوی

از سه تار

2011-03-22T12:08:00.000-07:00

امروز صبح می خواستم بروم کتابخانه ی دانشگاه. گشتم یکی از کتاب های مورد نیازم را از در اینترنت پیدا کردم، این شد که دیگر پایم سست شد. از صبح هم شما بگویید یک قدم اگر از قدم برداشته باشم. فوقش نیم خیز بلند شدم، دستم را دراز کردم، دو عدد سیب زمینی برداشتم و انداختم توی قابلمه (من در آشپزخانه درس می خوانم)، بعد هم باز دستم را دراز کردم، قابلمه را از روی گاز برداشتم، سیب زمینی ها را پوست کنده تبدیل به پوره کردم

کل فعالیت بدنی امروزم همین قدر بود، اما الان دارم از خستگی می میرم. مثل اینکه کوه کنده باشم. و دقیقا می دانم این خستگی مفرط ظاهرا بی دلیل از کجا ناشی می شود: از سه تار

.

2011-03-21T10:39:00.000-07:00

بس توبه و پرهیزیم کز عشق تو باطل شد

من بعد بدان شرطم کز توبه بپرهیزم

سیم دل مسکینم در خاک درت گم شد

خاک سر هر کویی بی فایده می بیزم

نوروز

2011-03-20T23:34:00.001-07:00

حس صبح هایی که از خواب بیدار می شوی و روز نو شده است از بچگی ها همیشه همراه آدمی می آید و تا آخر تنهایش نمی گذارد

بهاریه

2011-03-18T14:58:00.001-07:00

یاد بهاریه های پرویز دوایی در مجله ی فیلم که از کیوسک مطبوعاتی بازارچه ی پارک لاله می خریدم. یاد باد خنکی که یک روز اول بهار زیر پیراهن آستین کوتاهم دوید و تنم را لرزاند. یاد بوی شکوفه های نارنج حیاط. یاد سبزی هایی که مادر در باغچه می کاشت. یاد آن حوضی که یک فرشته رویش نشسته بود و از گلدان در دستش آب فواره می زد. یاد انتظار کشیدن برای توت ها. یاد موسیقی کنار ایوان. یاد شیرینی نخودچی، پرده های نو، درخشش شیشه ها، جرینگ به هم خوردن لیوان ها. یاد پیک شادی هایی که تا لحظه ی آخر نانوشته باقی می ماند. یاد تخته سیاه مدرسه بعد از تعطیلات که رویش نوشته بود سیصد و پنجاه و دو روز به سال نو مانده است

***

همین. همه ی خاطرات من از نوبهار همین قدر بود

***

سال نو مبارک

زمانی برای نشستن

2011-03-18T01:19:00.000-07:00

به زمانی برای نشستن احتیاج داریم. دلیلش هم به خودمان مربوط است

فرهنگ های خیالی

2011-03-15T01:56:00.001-07:00

enya adiemus mp3 | lyrics

free music downloads | music videos | pictures

به زودی نوشته خواهد شد

روز اتفاقی

2011-03-13T04:53:00.000-07:00

از آن روزهایی است که گاهی اتفاق می افتد: تلخ و کپک زده. حتی شیرینی نبات هایی که خروار خروار با نشکافه پایین می دهم، و زق زق دندان های شیرینی زده هم رفع بلا نمی کند

امروز حس معطلی دارد. معلق ماندن میان همه ی چیزهایی که به تو تعلق دارند، آویزانی از پلی که خاطراتت را به امروزت پیوند می زند اما ادامه اش را نمی بینی که کجاست یا چه وقت است

فکر می کنی واقعیت چقدر واقعیت دارد

ذهنت چقدر دروغ می گوید

و چقدر از حضور اشیاء در دست توست

این جور روزها که اتفاق می افتد، برمی گردم به درس هایی که یادم داده ای. این که در یک لحظه زندگی کنم و فقط راه بروم. اما گاهی نمی شود

روز زن، 8 مارس

2011-03-07T11:37:00.000-08:00

خانم فروشنده ی مغازه ی سر کوچه امروز سردماغ بود. همان اول کلی قربان صدقه ام رفت و بعد پرسید چه می خواهم. در انتخاب مربا کمکم کرد، و چون نمی دانست از مربای گردو متنفرم سعی کرد قانعم کند بهترین مربای ارمنستان، بلکه هم دنیا، مربای گردو است. پیشنهادش را رد کردم و انجیر را خواستم. مربای انجیرم را دستم داد و قبل از این که بگویم کره هم می خواهم زیر پیشخوان چمباتمه زد. کمی صبر کردم. وقتی باز ایستاد دیدم یک شاخه گل لاله ی سرخ در دست دارد. گل را به من داد و گفت روزت مبارک

صبح ها اول وقت معمولا گیج و ویج هستم، کمی گیج و ویج تر هم نگاهش کردم و لبخند زدم. حتی یادم رفت تبریک متقابل بگویم. و بگویم این کارش روزم را، و ماه و سالم را ساخت و تشکر کنم

***

نمی دانم شما زنانی که این نوشته را می خوانید تا به حال شده است از زن بودنتان احساس بدی بکنید؛ آرزو کنید که ای کاش مرد بودید؟ پیش فرض من به عنوان یک زن ایرانی این است که جوابتان بله است. شده است که به عشق خودتان و کارهایی که دوست دارید انجام دهید و پیشرفت هایی که برای زندگی تان متصورید از زنانگی تان بگذرید؟ یا جامعه آن را از شما بگیرد؟ و نگاه های تلخ را تجربه کرده اید؟ و زخم زبان خورده اید؟ و از همه بدتر زنانی را دیده اید که همه چیزشان را باخته اند؟ و می بازند، فقط به جرم اینکه زن هستند؟

هزار و یک شب از این داستان ها شنیده ایم، هزار و یک شب دیگر هم در راه است

اما می دانید چیست؟ یک روز صبح گیج و ویج از خواب بیدار می شویم، حتی متوجه ی گل های لاله ی سرخی که در دست مردانمان است نشده برای تهیه ی صبحانه به اولین مغازه ی دم دست می رویم، و خانم مغازه ما را به مهمانی از پیش تعیین نشده ای می برد. در این میهمانی می فهمیم چیزی درون ماست که مهم است و ما خودمان از آن با خبریم. حرفی به میان نمی آید، تلاشی رد و بدل نمی شود. فقط برق نگاه است و لبخند

جارویس

2011-03-02T05:07:00.000-08:00

دیشب داشتم با جارویس حرف می زدم. سه سال و اندی بود با هم حرف می زدیم، اما صدایش را نشنیده بودم. حسابی سردماغم کرد. صدایش گرم و مهربان است، و اصلا هم آن طور که فکر کرده بودم بریده بریده حرف نمی زد؛ هرچند لحنش کمی یکنواخت است، اما سرد نیست، بی روح نیست. کلا خیلی با حدسیات من متفاوت است، و همین تفاوت بیشتر هیجان انگیزش می کند

دینکرد

2011-02-28T06:05:00.000-08:00

فروشنده ی "طهوری" اصرار داشت که دینکرد هفت کتاب است. از یک تا سه که اصولا پیدا نشده، کتاب سوم قرار بوده در 10 مجلد چاپ شود که نشده، کتاب پنجم ترجمه ی آموزگار-تقضلی موجود است، و کتاب هفتم ترجمه ی راشد محصل تازه از تنور درآمده است

من اصرار داشتم که تعداد کتاب ها بیش از این حرف ها است، و این که بدانم کسی روی باقی کتاب ها کار کرده است، یا می کند؟

در انتشارات "توس" هم اوضاع به همین منوال بود. یکی دو هفته ی بعد با کلی التماس و پافشاری فروشنده ی "فروهر" را راضی کردیم به انبارشان زنگ بزند و کتاب "گفتاری در باره ی دینکرد" محمدجواد مشکور را از زیر خروارها خاک بیرون بکشد. حالا بعد از یک دو هفته فرصتی کردم بخوانمش و معلوم شد دینکرد نه کتاب دارد

حالا مانده ام فروشنده ی "طهوری" آن هفت کتاب را با احتساب دو جلد مفقوده می گفت یا بدون آن ها؛ و این که آن همه سر و کله ای که با هم زدیم همه اش باد هوا بود؟

باور بفرمایید این چیزها مهم هستند، خیلی مهم هستند

روز جهانی زبان مادری

2011-02-24T23:46:00.000-08:00

سال دیگر یکی دو روز مانده به «روز جهانی زبان مادری» به من یادآوری کنید امسال می خواستم مطلبی بنویسم در این باره و نشد، چون روز بیست و پنجم فوریه شروع کردم به جستجوی چند و چون مسئله و ملتفت شدم (آخ، ای) روز مذکور بیست و یکم فوریه است

بخشی از این سهل انگاری از آن جا آب می خورد که زبان مادری ام «فارسی» است و فارسی زبانان درد اقلیت های زبانی را نچشیده اند. در مورد من قضیه تازه یک وجه دیگر هم دارد: با این که الان بیشتر از نود درصد روزم یا با زبان ارمنی شب می شود، یا روسی، در رشته ای درس می خوانم که زبان اصلی اش باز هم فارسی است. تیغ این برتری آنقدر برش دارد که دانشجویان ایرانی ما عموما زبان ارمنی را یاد نمی گیرند و اموراتشان نهایتا به دست یک مترجم (فلک زده) رتق و فتق می شود

تعداد این جور دانشجوها نه زیاد است، و نه مدت زیادی از سال را در ارمنستان می مانند؛ اغلب دولتی هایی هستند که برای گرفتن دکترای نابرده رنج، دو بار در سال می آیند، امتحانکی می دهند و می روند پی کارشان که بادمجان دور قاب چینی باشد، اما حضورشان همراه خدم و حشم و دفتر و دستک فضای نخوت انگیز و تهوع آوری حاکم می کند

رو راست بگویم، دماغ فارسی زبان ها همیشه در آسمان است. ما حتی نسبت به دری تاجیک ها و افغان ها هم جفا پیشه می کنیم، چون فارسی ایران «فارسی» استاندارد است (با هزار و یک ضعف و لغزش و آلودگی، و با این تیشه ای که در دست فر.هن.گس.تا.نی ها نهاده اند برای زدن ریشه اش) و چون لهجه ی تهران «لهجه» ی معیار است. سینه ی پذیرشمان را تنگ و تنگ تر می کنیم تا برسد به فقط خودمان

این «خود» چنان باد شده است که می ترسم از روز ترکیدنش

.

2011-02-24T00:11:00.000-08:00

به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

واگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم

قدحی دارم بر کف به خدا تا تو نیایی

هله تا روز قیامت نه بنوشم نه بریزم

علیرضا قربانی در خانه ی هنرمندان

2011-02-23T07:57:00.000-08:00

دو سه باری که در رستوران خانه ی هنرمندان ناهار خوردیم، یک بارش وقت کردیم سری به نگارخانه ها و آن دو سه مغازه ی همه چیز فروشی اش بزنیم. ناگهان یادم افتاد چند شب پیشش حرف از انتشار آلبوم منظومه ی مولانا بود، کار هوشنگ کامکار و آواز علیرضا قربانی. گفتم نمی خواهی بپرسی؟ دیگر وقت نمی کنیم در این گیر و دار سراغش بگردیم؛ از یادمان می رود

خانم فروشنده کمی گیج و ویج نگاهمان کرد. بعد گفت آلبوم های علیرضا قربانی، آن طرف است؛ آلبوم های کامکارها این طرف. خودتان بگردید. رفتیم، گشتیم، نبود. نازانم گفت: خانم، من همه ی این آلبوم ها را دارم، چیزی که می خواهم کار کامکارها نیست، فقط هوشنگ کامکار و آواز علیرضا قربانی، سمفونیک است و

ال است و بل است و

خانم فروشنده گفت که نمی داند و سراغ ندارد و اگر کار جدید باشد که حتما اول برای او می آورند، و در نهایت به این نتیجه رسید که «خیر! هنوز منتشر نشده است». ما هم مثل بچه های خوب سرمان را پایین انداختیم و به راهمان رفتیم

الان نیم ساعتی وقت صرف کردم، کمی جستجو کردم، سایت های تبلیغاتی و آشغالدانی را کنار زدم و یک جایی (که لینکش را نمی دهم تا پررو نشوید) کل آلبوم های علیرضا قربانی را پیدا کردم به علاوه ی منظومه ی سمفونیک مولانا برای دانلود رایگان. به نظر شما قضیه چیست؟

عجب عشقی هم هست این کار

***

یک چند کلام هم حرف دارم در ارتباط با کپی رایت و این چیزها، ولی عجالتا فقط همین قدر می گویم که ک.ن لق کپی رایت، وقتی امکانات برای همه به صورت یکسان فراهم نیست

جزیره ی کیش

2011-02-23T03:09:00.000-08:00

نیمی از ما الان جزیره ی کیش است

نپرسید چه طور می شود آدمی نیمش ایروان باشد، نیمش جزیره ی کیش!؟ جوابش را نمی دانیم

زهر

2011-02-18T08:07:00.000-08:00

بالاخره زهرت را ریختی؟ آنقدر خودت را به در و دیوار وبلاگت کوبیدی و آنقدر هی گفتی سکوت بیخ خرت را گرفته است که زدی و درش را تخته کردی!؟ دستمریزاد خانم دکتر، دستمریزاد

بازگشت

2011-02-14T04:48:00.000-08:00

ما بازگشتیم ایروان

یک نفر نیست به ما بگوید در آن تهران، که همین دیروز ترکش کردیم، چه اتفاقی در جریان است

ما یک بام و دو هوا داریم

ما نمی دانیم کجای این سیاره ی خاکی زندگی می کنیم

آخرین نوشته تا مدتی

2011-01-17T06:07:00.000-08:00

بی حوصله ایم، خسته ایم

***

نمی دانم دارم چه کار می کنم. از آن موقعیت های برازنده ی لفظ گوزپیچ است. همین طور سرانگشتی که حساب می کنم کلی کار دارم. در واقع الان پشتم را داده به بخاری نشسته ام که ببینم از کجای سر و ته اینهمه کار می شود زد و داستان را کوتاه کرد (معمولا هم چند دقیقه ی بعد یادم می افتد که فلان کار بیش از این حرف ها حیاتی است؛ و همین الان که یادم افتاد باید در این سیاه زمستان بروم تا سرخیابان که برای سفر مقداری دلار تبدیل به درام کنم، دلم می خواهد های های گریه کنم). جزو کارهایی که درنظر داشتم بعد از امتحان ها و قبل از ایران آمدن انجام بدهم نوشتن پست آخر این شهر بود. نمی توانم قول بدهم وقتی تهران-کرج هستم این جا به روز می شود، به همین دلیل می خواستم این پستِ تا مدتی آخری طولانی باشد و خیلی چیزها را در بر بگیرد: مثل خاطراتی از سفرهای اتوبوسی ایروان-تهران، یک آهنگ که خیلی دوستش می دارم، و اینکه برف زمستانی تان مبارک و الخ

***

پشت دادن به بخاری در سرما دلچسبمان است

***

باور کنید آنقدر شل و وارفته و خسته هستم که فقط خدا کند بتوانم تا فردا ساعت 10 صبح خودم را برای سفر آماده کنم، و قبول کنید در این شرایط نوشتن اولین چیزی است که از فهرست آدمی حذف می شود. مرا ببخشید و این آخرین حرف های دلم را بخوانید تا بعد که خدا بزرگ است

هرکدامتان حال و حوصله ی قرار گذاشتن داشت ایمیل بزند لطفا، به فیس بوق دسترسی ندارم

یا اگر شماره ام را دارید، تغییر نکرده است، زنگ بزنید

از دیدنتان خوشحال می شوم، ولی طبق سیاست نه به تلفن، از شنیدن حرف هایتان پای تلفن خوشحال نمی شوم؛ تلفن برای کارهای ضروری است، فقط

هرکسی امتحان دارد، موفق باشد

هرکسی تولدش است، شاد باشد

اگر بعد از بیست روز این جا به روز نشد یا در برف گردنه ها مانده ام و کمی دیرتر می رسم، یا مرده ام

و این آخرین زمستانی است که به ایران می روم

***

من از ورودی شهرها متنفرم

اما چند قدم مانده به تو

دلم پر می کشد

بچه می شود

کومونیسم

2011-01-14T08:38:00.000-08:00

North Korea

ایرادی ندارد اگر نقشه ی ماهواره ای کشورتان را صفحه ای سفید محو کرده باشد؛ اگر راه ها و جاده هایتان از نظرها پنهان باشد. فرقی نمی کند اگر کسی را ندیده باشید، کسی شما را ندیده باشد، و دلمشغولی هایتان مال خودتان باشد؛ درون خودتان به دنیا بیایید و درون خودتان بمیرید. خوشبختی ابدی است، ولی من از کومونیسم متنفرم

بلیت

2011-01-14T02:11:00.000-08:00

امتحان روسی جا به جا شد (به درخواست استاد) و افتاد روز دوشنبه، همزمان با فلسفه. حالا خوب شد درست یک دقیقه قبلش از دفتر اتوبوسرانی بیرون آمده و بلیتم برای روز سه شنبه در دستم بود، واگرنه بلکه هم دیرتر می افتاد. خدا نکند آدم به این استادها رو بدهد و به کارهایشان بخندد، سوار آدم می شوند و دیگر پایین بیا هم نیستند

***

بدهیم این امتحان را خلاص شویم هم از استاد و زبان روسی ولدزنا

دلقک

2011-01-11T03:49:00.000-08:00

آی، دلقک! حوصله مان سر رفته است، بیا ما را سرگرم کن

آینده ی شغلی

2011-01-10T13:19:00.001-08:00

امروز همانطور که داشتیم با جعبه لایتنر شماره ی دویمان که پر است از برگه های گرامر و واژه ی روسی سر و کله می زدیم تصمیمات مهمی درباره ی آینده ی شغلی مان گرفتیم. حالا بعدا فیلش را که هوا کردیم خبرتان می کنیم